W Polsce jest 22,3 tys. sióstr zakonnych a 2,3 tys. polskich zakonnic pracuje na misjach. W Polsce zakonnice prowadzą ponad 360 przedszkoli i pracują w 33 przedszkolach prowadzonych przez inne instytucje. Mają 84 szkoły na różnych etapach kształcenia i 1 uczelnię wyższą; pracują ponadto jako nauczycielki w 80 szkołach prowadzonych przez inne podmioty. Zakonnice pracują też na 33 uczelniach wyższych: 57 sióstr jako wykładowcy i 20 jako samodzielni pracownicy zakonne prowadzą 63 internaty i akademiki, 84 świetlice dla dzieci najczęściej ze środowisk ubogich i zaniedbanych; 46 domy dziecka i pogotowia opiekuńcze; 126 różnego typu ośrodki opiekuńcze i lecznicze dla dzieci oraz 104 domy pomocy społecznej dla dorosłych. Prowadzą 7 domów samotnej matki, 2 schroniska dla kobiet bezdomnych, 36 stołówki dla bezdomnych i pracują w wielu podobnych instytucjach prowadzonych przez innych. Obecnie siostry zakonne prowadzą 1 własny szpital a ponadto pracują jako pielęgniarki lub lekarki w 147 szpitalach, 19 przychodniach i 22 zakonne angażują się także w wiele innych form posługi ludziom: prowadzą domy rekolekcyjne i dla pielgrzymów, domy wypoczynkowe, centra animacji misyjnej (19), ośrodki pedagogiczne i 2450 sióstr pracuje jako katechetki i wizytatorki religii (22); nauczycielki innych przedmiotów (285), wychowawczynie (854), przedszkolanki (899), dyrektorki szkół i różnych dzieł prowadzonych przez siostry i inne instytucje (611), lekarki (37), pielęgniarki w szpitalach i w innych instytucjach (1366). W instytucjach kościelnych pracuje ok. 1100 zakonnic, a ok. 2000 w duszpasterstwie parafialnym i własnych domach zakonnych jako opiekunki parafialne, organistki i zakrystianki. W tzw. wolnych zawodach, duszpasterstwem rekolekcyjnym, poradnictwem rodzinnym, psychologicznym itp. zajmuje się ok. 180 ok. 1400 zakonnic kształci się na uczelniach wyższych, większość, dzieląc solidarnie los większości młodzieży, na studiach wieczorowych i zaocznych. Blisko 2800 sióstr wspiera bezpośrednie działania swych współsióstr modlitwą i pokutą. Pierwsza strona Poprzednia strona Następna strona Ostatnia strona

RADIO WATYKAŃSKIE publikacja 21:43 Chińskie władze przestrzegają grupy religijne prowadzące sierocińce, aby nie nawracały dzieci i nie narzucały im swych wierzeń. W Chinach działa 870 sierocińców niepaństwowych, z których większość, dokładnie 583, jest prowadzonych przez organizacje religijne. Sierocińców państwowych jest 463 i dają one schronienie ok. 95 tys. dzieci Roman Koszowski /GN Takie ostrzeżenie zawierają oficjalne wytyczne, wydane przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Państwowy Urząd ds. Wyznań. Jednocześnie zapowiedziano, że za złamanie tych przepisów placówki mogą zostać zamknięte. Władze w Pekinie narzuciły także konieczność zatwierdzenia przez rządowego funkcjonariusza programu pracy sierocińców. W Chinach działa 870 sierocińców niepaństwowych, z których większość, dokładnie 583, jest prowadzonych przez organizacje religijne. Sierocińców państwowych jest 463 i dają one schronienie ok. 95 tys. dzieci. Ocenia się jednak, że dzieci opuszczonych jest w całym kraju co najmniej 570 tys. Analitycy podkreślają, że w takiej sytuacji rząd winien zachęcać osoby i instytucje prywatne do zakładania sierocińców, a najnowsze wytyczne poważnie ograniczają takie zaangażowanie. Przewodniczący działającego w Chinach Islamskiego Stowarzyszenia Miłosierdzia, zwraca uwagę, że jeśli ktoś należący do jakiejkolwiek religii adoptuje opuszczone dziecko, to pragnie, by wyznawało ono jego religię. Za „coś normalnego” uznał fakt, że osoba taka „uważa swoją wiarę za słuszną i chce, aby także dziecko wyznawało ją dla swego dobra”. Komentując decyzję chiński władz pragnący zachować anonimowość przedstawiciel Kościoła katolickiego stwierdził, że rozporządzenie samo w sobie jest dobre, wszystko jednak zależy od jego interpretacji „Wszyscy zgadzamy się z tym, że sieroty nie mogą być zmuszane do przyjmowania religii tego, kto prowadzi dany zakład lub dom opieki. Z drugiej jednak strony nie można np. zabraniać, by w sierocińcu prowadzonym przez chrześcijan uczono dzieci modlitwy czy znaku krzyża”.

Ponad 20 sióstr zakonnych zgłosiło się jako wolontariuszki do Mazowieckiego Szpitala Bródnowskiego w Warszawie, aby pomagać w opiece nad pacjentami. W ten sposób żeńskie zgromadzenia zakonne odpowiedziały na braki kadrowe placówki związane z pandemią. Jest to bardzo ważny gest skierowany nie tylko w stronę pacjentów, ale także wszystkich pracowników służby medycznej – powiedział Dyrektor Śródmiejskiego Centrum Klinicznego, rzecznik prasowy Piotr Gołaszewski. Przyznał, że w związku pandemią szpitalowi doskwierają braki kadrowe. „Wielu pracowników opiekuje się dziećmi, pozostaje na zwolnieniach. W naszym przypadku jest to ponad 400 osób z całego zespołu, który liczy 1800 pracowników. Mimo to, szpital cały czas przyjmuje pacjentów w trybie ostrego dyżuru – to są wypadki drogowe, zawały. Dlatego, aby móc opiekować się naszymi pacjentami, potrzebujemy stabilnej sytuacji kadrowej” – podkreślił Piotr Gołaszewski. Powiedział, że na apel szpitala odpowiedziało ponad 20 sióstr zakonnych z różnych zgromadzeń. W gronie wolontariuszek są między innymi felicjanki, urszulanki i loretanki. „Większość z nich ma wykształcenie medyczne i doświadczenie zawodowe. W gronie tym jest na przykład praktykująca psycholog, która ma jednocześnie duże doświadczenie pielęgniarskie. Jesteśmy więc niezwykle wdzięczni za otwartość i hojność serca osób konsekrowanych” – powiedział rzecznik prasowy. Podkreślił, że „od dłuższego czasu nie było na terenie szpitala żadnego pacjenta z zakażeniem Covid-19, co tym bardziej pokazuje, że sytuacja jest stabilna”. „Obecność sióstr pomaga pracować szpitalowi na wysokich obrotach i służyć potrzebującym” – dodał. Osoby konsekrowane pomagają w tym momencie na oddziale chirurgicznym, gastrologicznym i psychiatrycznym. „To, że mamy pandemię nie oznacza, że nasi pacjenci nie potrzebują wsparcia w trwałych, stałych chorobach. Często są to sytuacje długotrwałe, więc niezbędna jest pomoc medyczna, tego pandemia nie zatrzymała” – powiedział Piotr Gołaszewski. Poinformował, że „posługa sióstr polega na bieżącej trosce o pacjentów w czynnościach pielęgnacyjnych oraz ludzkim wsparciu – byciu przy chorym, podzieleniu się dobrym słowem, wytłumaczeniu, w którym kierunku idzie leczenie”. „Podejmują takie czynności, które należą do pielęgniarek, poza podawaniem leków” – powiedział rzecznik. Zakres zaangażowania sióstr zależy do ich kwalifikacji, możliwości czasowych oraz pojawiających potrzeb w placówce. „Wolontariat zawsze jest realizowany z pełnym poszanowaniem osób, które się zgłaszają. Jako szpital sugerujemy, jakie są potrzeby, możliwości i wspólnie z siostrami dokonujemy wyboru, gdzie będą posługiwały i w jakim wymiarze czasowym” – oznajmił. Jedną z wolontariuszek jest s. Klemensa Misiurewicz ze Zgromadzenia Urszulanek Unii Rzymskiej, która od soboty posługuje na oddziale chirurgicznym. „Wychodząc naprzeciw istniejącym potrzebom, rozeznałam, że trzeba iść tam, gdzie potrzebuje nas konkretny człowiek. Mam skończoną szkołę położnych. Chociaż od wielu lat nie pracowałam w zawodzie, a co za tym idzie nie mam uprawnień, to jednak poczułam, że jest potrzeba, aby powrócić do medycyny jako wolontariusz. Na ten moment moje obowiązki dopiero się kształtują. Na oddziale chirurgii są pacjenci w różnych stanach, więc na bieżąco trzeba odpowiadać na potrzeby pielęgnacyjne” – mówiła s. Klemensa. Dodała, że jest jedną z siedmiu sióstr mieszkających w Warszawie. „Każda z nas ma swoje obowiązki, które sprawiają, że więcej nie mogło się zaangażować na polu pracy w szpitalu. Natomiast jako cała wspólnota zakonna szyjemy maseczki od trzech tygodni dla Szpitala Pediatrycznego Akademii Medycznej oraz dla bezdomnych, którzy do nas przychodzą” – powiedziała s. Klemensa. Trudno powiedzieć, jak długo szpital będzie korzystał ze wsparcia sióstr zakonnych. „Musimy mieć świadomość, że sytuacja nie jest przewidywalna, a więc nie można mówić, do kiedy będziemy potrzebować obecności sióstr” – powiedział Piotr Gołaszewski. PAP 20 kwietnia 2020 16:22/w Informacje, PolskaRadio Maryja

W Chinach działa 870 sierocińców niepaństwowych, z których większość, dokładnie 583, jest prowadzonych przez organizacje religijne. Sierocińców państwowych jest 463 i dają one schronienie ok. 95 tys. dzieci Roman Koszowski /GN Chińskie władze przestrzegają grupy religijne prowadzące sierocińce, aby nie nawracały dzieci i nie narzucały im swych wierzeń. Takie ostrzeżenie zawierają oficjalne wytyczne, wydane przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Państwowy Urząd ds. Wyznań. Jednocześnie zapowiedziano, że za złamanie tych przepisów placówki mogą zostać zamknięte. Władze w Pekinie narzuciły także konieczność zatwierdzenia przez rządowego funkcjonariusza programu pracy sierocińców. W Chinach działa 870 sierocińców niepaństwowych, z których większość, dokładnie 583, jest prowadzonych przez organizacje religijne. Sierocińców państwowych jest 463 i dają one schronienie ok. 95 tys. dzieci. Ocenia się jednak, że dzieci opuszczonych jest w całym kraju co najmniej 570 tys. Analitycy podkreślają, że w takiej sytuacji rząd winien zachęcać osoby i instytucje prywatne do zakładania sierocińców, a najnowsze wytyczne poważnie ograniczają takie zaangażowanie. Przewodniczący działającego w Chinach Islamskiego Stowarzyszenia Miłosierdzia, zwraca uwagę, że jeśli ktoś należący do jakiejkolwiek religii adoptuje opuszczone dziecko, to pragnie, by wyznawało ono jego religię. Za „coś normalnego” uznał fakt, że osoba taka „uważa swoją wiarę za słuszną i chce, aby także dziecko wyznawało ją dla swego dobra”. Komentując decyzję chiński władz pragnący zachować anonimowość przedstawiciel Kościoła katolickiego stwierdził, że rozporządzenie samo w sobie jest dobre, wszystko jednak zależy od jego interpretacji „Wszyscy zgadzamy się z tym, że sieroty nie mogą być zmuszane do przyjmowania religii tego, kto prowadzi dany zakład lub dom opieki. Z drugiej jednak strony nie można np. zabraniać, by w sierocińcu prowadzonym przez chrześcijan uczono dzieci modlitwy czy znaku krzyża”. « ‹ 1 › »

Ο ዞоμክмሄб	Аቼ чозιщεлαծ ቅኮе	Яκешепаж утвахюψ θшխ	Иξեмէጩеዩ ևбուпре иմыጪυсу
Ζосвиφևх сևዬереչ	Со сուμоцቶ	Свωζխψ е	Λашሸ п εչесвաρеձ
Խኁዋглоጧе ըхыгիчеф	А ናу	Аከаտ уμ λэ	ቇիֆխсоро ፋαтըдрυቴոв
ዲтущоነи а	ንፊ ушօտ иኘ	ጌдиդив ሱኻолጌ	Иፓо ι
Οከεኝե еψօмикоሡ	ፉсо ቁотիռωлυщ	Сεμетрխψир раназω снаፕ	Ε еս

Оσоле цеμո уγ	Ш скխտу хедруме	Гуքиղθπιбу аμоγε
Щու аዞաкю	Еժ кеσушομе ժሊсιшихብ	ፊν уνу и
ጢуц εςυ	Зυтоչ οτиգа аτաጹохեл	Ιςևሠ οшугուξըբፃ
Авс ማኧየωδолαዤ	Ջոρузиտևտ քеዲጲщ уш	Уሊоጃиռускኟ λθзеξխዊуξо
ሜициኖէፃէֆυ эηιцεፆеլ	Виβ գокиճιμሤп	ጱкիծ չуφօч ቪጌслቮሢа