Po jakim czasie bycia w związku wziąć ślub. Wiemy że każdy związek jest inny, w jednym przypadku by stanąć przed ślubnym ołtarzem wystarczy kilka tygodni, a innym kilka lat. Dlatego i tutaj zagląda nauka, i oto przedstawia tylko propozycji, a w zasadzie punktów orientacyjnych. Słynne 2 lata Ogólną regułą przyjętą przez ekspertów są około dwa lata, które para powinna spędzić ze sobą zanim zdecyduje się na zawarcie małżeństwa. Jest to podobno dla większości ludzi optymalna ilość czasu, aby się poznać w miarę dobrze i ściągnąć różowe okulary przez które patrzymy na życie, ale i na nasz związek. Oczywiście, bardzo ważna jest częstotliwość ich spotkań i stopień wzajemnej otwartości. Ogólnie rzecz biorąc, dwa lata powinny być dla pary wystarczającym czasem, żeby zdecydować czy czują się ze sobą komfortowo, czy raczej po tym czasie drażnimy siebie nawzajem. Badania ukazują że większość związków kończy się właśnie przed 2 rokiem, mniej mamy skrupułów, więcej otwartości jak i szczerości, już na kłótnie nie reagujemy „dobrze kochanie” lecz ” nie, mam swoje zdanie”. Czy warto czekać? Psychologowie zajmujący się głównie doradztwem małżeńskim, mówią że, większość wartościowych rzeczy spotykających nas w życiu wymaga cierpliwości, zdolności do powściągnięcia własnych impulsów i odroczenia nagrody. Tyczy się to nie tylko wolnych związków, ale też wchodzenia w związek małżeński. Może okazać się, że osoba, którą postanowiliśmy poślubić na samym początku znajomości, wcale nie jest wyczekiwaną przez nas drugą połówką. Regułę dwóch wspólnych lat można zmienić na trzy lata, lecz dla większości ludzi wyda się to zbyt długim czasem. Wydłużenie okresu narzeczeństwa wiąże się z minimalizowaniem późniejszego ryzyka rozwodu. Pewnie każdy z was zna kogoś, albo chociaż słyszał historię o kimś, kto po bardzo krótkim czasie znajomości wziął ślub, a następnie latami żył lub wciąż żyje w bardzo szczęśliwym małżeństwie, albo był z kimś 5 lat i się rozstał. Jednymi słowy to od was zależny kiedy powiecie, że znacie się na tyle, ufacie sobie, jesteście szczerzy, i nie możecie żyć bez siebie, a na pytanie czy to rutyna odpowiadanie że to miłość czas iść dalej. Pamiętajcie tylko, aby uświadomić sobie że wasz związek to naprawdę coś pięknego, a nie tylko wzajemne przyzwyczajenie, rutyna i wygoda. Lepiej odłożyć zaślubiny o rok niż za 2 lata się rozwodzić.

Na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci bardzo łatwo zauważyć, że wzrasta średnia wieku zawierania małżeństw. Nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie pary decydują się na śluby nie mając 20-kilka lat, a coraz częściej, po 30 lub jeszcze nieco później. Zdjęcie - Black Tree Studio Możemy doszukiwać się przyczyn takiego opóźniania zawarcia związku małżeńskiego w psychologii i ekonomii, ale nie o tym chcemy Wam dzisiaj opowiedzieć. Jeśli Wy sami należycie do jednej z tych par, która na małżeństwo zdecydowała się będąc już po 30, musicie wziąć pod uwagę kilka ważnych rzeczy – oto one! Na swoim weselu spotkasz "gości dobra rada" Mając wśród gości pary, które wzięły ślub we wcześniejszym wieku niż Wy, możecie się spodziewać wielu komentarzy i dobrych rad. Wszystkie ciocie zaraz Wam powiedzą, że koniecznie powinniście zacząć się starać o potomka bo przecież to już tak późno. Wujkowie zaczną wspominać o oszczędzaniu na czarną godzinę i budowie własnego domu. Koleżanki z kolei zaczną Was namawiać na wspólne wakacje całymi rodzinami w miejscach uwielbianych przez ich dzieci. Takie sugestie na pewno się pojawią, uwierzcie nam, jednak nie czujcie się zmuszeni do zgadzania się z nimi wszystkimi – zawsze możecie grzecznie skinąć głową i zmienić temat. Wielu z Waszych przyjaciół zdążyło założyć rodziny Będąc jedną z tych par, która na ślub decyduje się po 30, musicie liczyć się z tym, że wielu z zaproszonych przez Was gości weselnych zdążyło już założyć rodziny, które także musicie uwzględnić w Waszych planach. Jeśli zapraszacie wszystkich z dziećmi, pomyślcie o animatorze zabaw, który z powodzeniem zajmie się maluchami i zapewni im na tyle absorbującą rozrywkę, że Wasi "dzieciaci" przyjaciele będą mogli bawić się równie dobrze na Waszym weselu. Stwierdzicie, że mniej znaczy więcej Marzyliście o wielkim, licznym weselu pełnym wszystkich przyjaciół, koleżanek i kolegów z czasów studiów? Możecie zechcieć przemyśleć to raz jeszcze i zmienić wszystko, ograniczając zaproszenia tylko do najbliższych osób. Wielu z Waszych znajomych będzie miało już stałą pracę i zobowiązania, możliwe również, że część z nich wybrało życie za granicą, przez co mogą nie mieć możliwości świętowania razem z Wami. Wiele spośród Waszych przyjaciółek będzie albo w ciąży, albo będzie starało się w tę ciążę zajść, co może z kolei sprawić iż nie będą chciały lub nie będą mogły uczestniczyć w przyjęciu. O bycie drużbami poproście najbliższą przyjaciółkę, przyjaciela lub rodzeństwo, aby uniknąć niepotrzebnego stresu. Zastanówcie się również, z iloma z Waszych przyjaciół z młodszych lat tak naprawdę jesteście w kontakcie i pamiętajcie, że fakt iż byliście na ich weselu 7 lat temu, nie mając z nimi kontaktu aż do teraz nie oznacza, iż musicie zrewanżować się zaproszeniem na Wasz ślub. Osoby starsze wolą mieć możliwość wyboru Rezerwując hotel i transport dla Waszych dziadków i starszej części rodziny, upewnijcie się, że wybrane przez Was opcje są dla nich odpowiednie. Wiele osób starszych lubi dobrą zabawę, jednak część z nich będzie chciała opuścić przyjęcie nieco wcześniej, aby w spokoju położyć się spać, dlatego dokonując rezerwacji w hotelu, postaraj się nie kłaść dziadków i starszych członków rodziny w najbliższym sąsiedztwie najmłodszych imprezowiczów – na pewno będą Wam za to wdzięczni. :) Tekst: Redakcja

Kto może wziąć ślub cywilny? Kiedy Urząd nie zgodzi się na zawarcie małżeństwa? Czy ślub trzeba wziąć w Urzędzie w swoim mieście? Ile kosztuje ślub cywilny? Jak wziąć ślub cywilny krok po kroku? 1. Dokumenty do ślubu cywilnego 2. Oświadczenie o braku przeciwwskazań do zawarcia małżeństwa 3. Rezerwacja terminu 4. Ustalenie miejsca ślubu cywilnego 5. Ustalenie nazwiska Jak wygląda ślub cywilny - ceremonia zawarcia małżeństwa? Ślub konkordatowy Medal za 50-lecie małżeństwa Legalizacja zagranicznego aktu małżeństwa Gdzie złożyć wniosek, druk (dokumenty) dot. sprawy - zawarcie małżeństwa (ślub cywilny) w Twojej miejscowości? Ślub cywilny to nic innego, jak ceremonia zawarcia małżeństwa w Urzędzie Stanu Cywilnego (USC). Jest oficjalną formą zawarcia małżeństwa w Polsce. Kto może wziąć ślub cywilny? Małżeństwo może zostać zawarte przez dwie osoby, które spełniają poniższe warunki: oboje są pełnoletni lub, jeśli kobieta jest niepełnoletnia, ale ukończyła 16 lat i posiada zgodę sądu na ślub; nie są w żadnym innym związku małżeńskim; nie są ze sobą spokrewnieni w linii prostej ani nie są rodzeństwem (wykluczone są pary typu: brat - siostra, ojciec - córka, matka - syn); nie są ze sobą spowinowaceni w linii prostej (wykluczone są pary typu: teściowa - zięć, synowa - teść); nie są w stosunku przysposobienia (adoptowany - rodzic adopcyjny); osoby posiadające choroby psychiczne lub niedorozwój umysłowy posiadają odpowiednią zgodę sądu. Kiedy Urząd nie zgodzi się na zawarcie małżeństwa? Ślubu cywilnego nie mogą zawrzeć osoby całkowicie ubezwłasnowolnione. Czy ślub trzeba wziąć w Urzędzie w swoim mieście? Nie. Ślubu może udzielić dowolny Urząd Stanu Cywilnego, nie ma w tym zakresie rejonizacji. Planując ślub w innym miejscu niż USC (na przykład w plenerze), należy zgłosić się do urzędu znajdującego się najbliżej wybranego miejsca. Ile kosztuje ślub cywilny? Cena ślubu cywilnego w urzędzie Jakie są koszta ślubu cywilnego? Samo udzielenie ślubu w urzędzie stanu cywilnego jest bezpłatne. Wnosi się wyłącznie opłatę skarbową za sporządzenie aktu małżeństwa. Opłata jest stała dla każdego i wynosi 84 zł. Można jej dokonać na miejscu, przy pierwszej wizycie, w kasie USC lub przelewem na konto urzędu (potrzebny będzie dowód wpłaty). Cena ślubu cywilnego w plenerze Za ślub w plenerze, pobierana jest dodatkowa opłata w wysokości 1000 zł. Jeśli narzeczeni są zmuszeni do wzięcia ślubu poza urzędem z powodu: zagrożenia życia lub zdrowia (np. w szpitalu), ograniczenia wolności (np. w więzieniu), wówczas dodatkowa opłata nie jest pobierana. Jak wziąć ślub cywilny krok po kroku? Pierwsza wizyta w Urzędzie Stanu Cywilnego pozwala na ustalenie niezbędnych formalności do zawarcia małżeństwa. 1. Dokumenty do ślubu cywilnego Podczas wizyty w USC będzie potrzebnych kilka dokumentów: dowody tożsamości (dowód osobisty, paszport - dokument ze zdjęciem) - do okazania, dowód opłaty skarbowej → zobacz rozdział: Ile kosztuje ślub cywilny?, zezwolenie na zawarcie małżeństwa, jeśli jest potrzebne → patrz rozdział: Kto może wziąć ślub cywilny?, zezwolenie sądu na zawarcie małżeństwa przez pełnomocnika wraz z pełnomocnictwem - w przypadku korzystania z pełnomocnictwa. Akt stanu cywilnego Urząd pobierze z bazy lub sam uzyska z właściwego Urzędu. Nie ma zatem obowiązku dostarczenia aktu, chyba że: nie posiadasz polskich aktów stanu cywilnego, a jesteś obywatelem Polski, wtedy na spotkanie należy przynieść: zagraniczny odpowiednik aktu urodzenia, zagraniczny odpowiednik aktu małżeństwa wraz z potwierdzeniem jego ustania/unieważnienia/nieistnienia (jeśli zawarłeś wcześniej inny związek małżeński), jeden z narzeczonych jest cudzoziemcem, wtedy na spotkanie należy przygotować: dokument, który potwierdzi, że według prawa obowiązującego w kraju jego pochodzenia, może zawrzeć związek małżeński, jeśli zdobycie takiego dokumentu będzie niemożliwe (np. kraj jest w konflikcie wojennym), wystarczy orzeczenie sądu o braku przeciwwskazań do zawarcia małżeństwa, jeśli nie da się ustalić stanu cywilnego, urząd może poprosić o dodatkowe dokumenty: odpis aktu urodzenia, odpis aktu małżeństwa z informacją / potwierdzeniem, że osoba nie jest już w tym związku. 2. Oświadczenie o braku przeciwwskazań do zawarcia małżeństwa Na spotkaniu w USC należy złożyć również oświadczenie, że nie istnieją żadne okoliczności, które mogłyby uniemożliwić zawarcie małżeństwa. Małżeństwo można zawrzeć nie wcześniej niż miesiąc po złożeniu oświadczeń. Oświadczenie ważne jest przez 6 miesięcy, co oznacza, że do pół roku narzeczeni powinni zawrzeć małżeństwo - po tym terminie muszą złożyć nowe oświadczenia. 3. Rezerwacja terminu Na spotkaniu naczelnik urzędu lub jego zastępca przedstawi wstępne założenia zawarcia małżeństwa oraz prawa i obowiązki z niego wynikające. Zaproponuje również możliwe terminy ślubu. Urzędy w większych miastach "otwierają" kalendarze na 90 dni, to znaczy, że jeśli narzeczeni wybrali konkretną datę, jej rezerwacja może nastąpić nie wcześniej niż 3 miesiące przed. Podczas rezerwacji terminu warto pamiętać, że osobom pracującym na dzień ślubu przysługuje urlop okolicznościowy! 4. Ustalenie miejsca ślubu cywilnego Ślub cywilny nie musi być zawierany w urzędzie. Uroczystość może odbyć się "w plenerze", jednak miejsce musi spełniać pewne warunki: musi zachowywać uroczystą formę, musi być bezpieczne dla wszystkich uczestników. Jeśli nie będzie spełniało powyższych wymagań, po wcześniejszym sprawdzeniu, urzędnik może odmówić udzielenia ślubu w danej lokalizacji. Aby wziąć ślub poza urzędem, należy złożyć odpowiedni wniosek, którego wzór urzędnik przedstawi na spotkaniu. 5. Ustalenie nazwiska Na pierwszej wizycie w urzędzie narzeczeni wstępnie deklarują, jakie nazwisko będą nosić po ślubie i jakie nazwisko otrzymają ich dzieci. Decyzję można zmienić do dnia zawarcia małżeństwa. Polskie prawo udostępnia poniższe możliwości dla małżonków: zachowanie obecnych nazwisk, przejęcie nazwiska współmałżonka (męża lub żony), dodanie nazwiska małżonka do swojego obecnego nazwiska (tylko dwa człony). Oraz dla dzieci, jeśli rodzice będą nosili różne nazwiska: nazwisko jednego z rodziców, nazwisko łączone z nazwisk obu rodziców. Dowiedz się więcej o zmianie nazwiska po ślubie. Jak wygląda ślub cywilny - ceremonia zawarcia małżeństwa? Sprawy formalne - 15 minut przed ceremonią Do USC narzeczeni powinni zgłosić się w dniu ślubu, z około 15-minutowym wyprzedzeniem od umówionej godziny ceremonii. Kierownik urzędu potwierdzi dane narzeczonych i świadków, dlatego potrzebne będą: dokumenty tożsamości pary młodej, dokumenty tożsamości świadków, tłumacz lub biegły (w przypadku, jeśli jedna z w/w osób nie jest w stanie porozumieć się z kierownikiem urzędu). Ceremonia zawarcia związku małżeńskiego w USC Po potwierdzeniu danych nastąpi uroczysta ceremonia zawarcia małżeństwa, w czasie której: Kierownik udzieli informacji na temat praw i obowiązków małżonków, para młoda złoży sobie przysięgę przed jego osobą, para młoda podpisze akt małżeństwa wraz ze świadkami, para młoda złoży oświadczenie o przyszłym nazwisku swoim i wspólnych dzieci, para młoda nałoży symbol małżeństwa, obrączki. Po sporządzeniu aktu małżeństwa, małżonkowie otrzymają jego jeden bezpłatny skrócony odpis. Ile trwa ślub cywilny? Ceremonia może trwać od 5 minut do godziny - w zależności od sposobu prowadzenia jej przez danego urzędnika. Zazwyczaj trwa około 20 minut. Słowa przysięgi małżeńskiej na ślubie cywilnym Podczas ceremonii, małżonkowie wypowiadają następujące słowa przysięgi cywilnej: Pan młody: „Świadomy praw i obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa, uroczyście oświadczam, że wstępuję w związek małżeński z (imię wybranki) i przyrzekam, że uczynię wszystko, aby nasze małżeństwo było zgodne, szczęśliwe i trwałe.” Panna młoda: „Świadoma praw i obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa, uroczyście oświadczam, że wstępuję w związek małżeński z (imię wybranka) i przyrzekam, że uczynię wszystko, aby nasze małżeństwo było zgodne, szczęśliwe i trwałe.” Po wypowiedzeniu tekstu przysięgi przez małżonków urzędnik stanu cywilnego wygłasza słowa: „Wobec zgodnego oświadczenia obu stron, złożonego w obecności świadków, oświadczam, że związek małżeński Pani (imię) i Pana (imię) został zawarty zgodnie z przepisami. Jako symbol łączącego Państwa związku wymieńcie proszę obrączki.” Ślub konkordatowy Ślub konkordatowy to połączenie ślubu cywilnego z uroczystością kościelną. Aby w ten sposób zawrzeć małżeństwo, należy: Udać się do parafii i wstępnie zarezerwować termin ślubu. Państwo młodzi muszą także zapisać się na nauki przedmałżeńskie. 6 miesięcy przed planowaną ceremonią należy udać się do Urzędu Stanu Cywilnego z dowodami tożsamości, dokumentem potwierdzającym dokonanie opłaty skarbowej i skróconymi aktami urodzenia, w celu uzyskania protokołu dotyczącego braku przeciwwskazań do zawarcia małżeństwa. Komplet dokumentów należy dostarczyć do kościoła w terminie od 3 miesięcy do miesiąca przed ślubem. Trzeba mieć przy sobie: dowód osobisty, świadectwo uczęszczania na religię w szkole, aktualne metryki chrztu, nie starsze niż 3 miesiące, zgodę księdza ze swojej parafii - jeżeli ślub będzie odbywał się w innej parafii, 4. Tuż przed samą ceremonią, (tydzień, 2 tygodnie), do kościoła należy przynieść: potwierdzenie wygłoszenia zapowiedzi w parafiach - jeżeli ślub odbywa się w innej parafii niż macierzysta, potwierdzenie odbycia nauk przedmałżeńskich, potwierdzenie odbycia kursu w poradni rodzinnej, zaświadczenie o odbyciu spowiedzi przedślubnej, dane świadków (imię, nazwisko, data urodzenia, adres). Czy ślub konkordatowy można wziąć po wystąpieniu z Kościoła Katolickiego? Po apostazji można wziąć ślub kościelny - wówczas jest to tzw. ślub jednostronny. Warunkiem jest, aby współmałżonek był częścią Kościoła Katolickiego. Medal za 50-lecie małżeństwa Małżonkowie, którzy przeżyli 50 lat w związku małżeńskim mogą starać się o otrzymanie medalu z tego tytułu. Aby otrzymać to wyróżnienie należy złożyć w urzędzie stanu cywilnego następujące dokumenty: skrócony odpis aktu zawarcia związku małżeńskiego, kserokopie dowodów osobistych obojga małżonków. Uroczystość wręczania odznaczeń powinna odbyć się w ciągu 6 miesięcy od dnia wydania przez Prezydenta RP postanowienia o ich nadaniu. Legalizacja zagranicznego aktu małżeństwa Aby małżeństwo zawarte za granicą było legalne także w Polsce, konieczne jest zarejestrowanie zagranicznego aktu małżeństwa. W tym celu należy udać się do dowolnego urzędu stanu cywilnego w Polsce lub urzędu konsularnego właściwego pod względem terytorialnym. Aby zalegalizować zagraniczny akt małżeństwa, należy złożyć: wniosek o transkrypcję (dostępny w urzędzie), oryginał zagranicznego aktu małżeństwa, tłumaczenie zagranicznego aktu małżeństwa dokonane przez tłumacza przysięgłego lub konsula. Dokumenty można dostarczyć do urzędu osobiście lub listownie. Opłata za legalizację w każdym kraju jest inna - wynika to z różniących się od siebie walut. Gdy tylko urzędnik przyjmie wniosek, rozpocznie się jego rozpatrzanie. Już po zawarciu małżeństwa, do załatwiania wielu spraw urzędowych wymagane jest zaświadczenie o stanie cywilnym, które służy potwierdzeniu stanu cywilnego petenta. Gdzie złożyć wniosek, druk (dokumenty) dot. sprawy - zawarcie małżeństwa (ślub cywilny) w Twojej miejscowości? Lista miejscowości

zapytał(a) o 10:53 Po ilu latach związku wg Was mozna wziąć ślub? Odpowiedzi ęę? odpowiedział(a) o 11:50 Wkrotce biore slub wiec sie wypowiem. Najlepiej sie oswiadczyc (czyli jakby na to nie patrzc, to pierwszy krok do slubu) po co najmniej roku mieszkania razem. Jak ludzie sie spotykaja ale mieszkaja osobno to chocby nie wiem jak silnym uczuciem do siebie palali, nie znaja sie od tej 'rutynowej' strony. Pierwsze miesiace po wspolnym zamieszkaniu sa cudowne, kazde sie stara ale po jakims czasie jego zaczynaja wkurzac wlosy w lazience, ja wkurzac skarpetki pod lozkiem. Do tego trza wyniesc smieci, isc po mleko i zaplacic rachunki. Ten pierwszy rok tak na prawde jest decydujacy, bo wtedy wychodza nasze ukryte defekty i codzienne problemy Ika3x odpowiedział(a) o 11:05 Sprawa indywidualna. Jedni po miesiącach drudzy po latach. Ja natomiast wyszlabym za maz jeśli dobrze by mi się z chłopakiem układało po jakiś 2 latach związku :) To zależy bardziej od tego ile teraz osoba ma lat. Nie którzy wychodzą za mąż po 4 miesiacach znajomości a niektórzy po kilki latach MyDragon odpowiedział(a) o 11:07 Ślubu nie bierze się ze względu na ilość czasu w związku. Ślub zawiera się wtedy, kiedy naprawdę jesteście gotowi na rodzinę i jesteście w stanie się utrzymać i macie mieszkanie. Neli9 odpowiedział(a) o 11:07 Moim zdaniem wtedy,kiedy te dwie osoby będą na to gotowe, będą do tego dojrzałe i będą tego bardzo pragnąć. Lata nie mają znaczenia Obojętnie. Tak, jak się czuje. I zależy też, czy kościelny, czy urzędowy... bo ten drugi można w sumie już na drugi dzień, od kiedy się kogoś zna. :D EKSPERTGranna. odpowiedział(a) o 11:42 Myślę, że to przychodzi z czasem. Od razu się o tym nie rozmawia przecież :) Rok, to moim zdaniem minimum żeby się poznać, a potem to już kwestia samych zainteresowanych. Niektórym się odechciewa związku po kilku latach więc lepiej zaczekać niż pochopnie coś robić. Ja na przykład jestem w związku z moim facetem od ponad 2 lat, ale mimo tego, że ludzie z naszego otoczenia sobie żartują i pytają kiedy ślub, to my na razie chcemy coś innego zrobić, mamy na razie inne priorytety, nie myślimy o ładowaniu się w długi dla jednej nocy imprezowania. Wiemy, że będziemy razem, jesteśmy siebie pewni, ale nie chcemy na razie tej szopki. Dobrze nam razem bez tego skromnym zdaniem lepiej dłużej zaczekać niż się pośpieszyć. velhete odpowiedział(a) o 11:53 Moj bedzie chyba po pieciu albo szesciu, w tym roku dopiero jestesmy pelnoletni i jestesmy ponad trzy lata razem. Ja będę brała ślub po 7 latach związku prawdopodobnie (jesteśmy w trakcie planowania). Gdybym była starsza, to na pewno zdecydowałabym się wcześniej. Myślę, że 2 lata to takie minimum, żeby poznać człowieka dobrze i być pewnym jego oraz swoich uczuć. Wiele zależy też od wieku, bo jednak jak ktoś ma 18 lat i wchodzi w związek to ma jeszcze czas na założenie rodziny itp., ale jak ktoś ma np. 28, to już zegar biologiczny szybciej tyka i wiadomo, że tego czasu jest mniej. To sprawa indywidualna. Każdy związek rozwija się w swoim tempie. Niektórzy ludzie po roku czasu wiedzą o sobie wszystko, a inni po 3 latach nadal się poznają, bo np. rzadko się widywali. Znam pary, które wzięły ślub po niecałym roku związku i są szczęśliwymi małżeństwami. Znam też takie, które pobrały się po 10 latach i również są szczęśliwi... A znam też pary, które pobrały się po 3-4 latach a teraz nie mogą się dogadać. Jak widać wszystko zależy od ludzi. Moim skromnym zdaniem - jeśli jest się pełnoletnim i ma kochającego partnera, którego uważa się za dobrego towarzysza życie to... nie ma na co czekać, ale z drugiej strony... też nie warto się spieszyć, dobrze się upewnić, że to właściwa osoba ;) Po prostu razem trzeba podjąć decyzję i wyczuć ten moment. Po tylu latach jak juz bedziesz wiedziala ze facet zarabia i nie zdradza , .Musi miec prace to raz a dwa musi miec powyzej 20 lat .Srednio to 4 lata zwiazku tyle srednio wystarczy zeby sie dobrze zapoznać blocked odpowiedział(a) o 22:17 Wtedy, kiedy para poczuje się gotowa. Nie powinno być sztywnej granicy. A ile Ty jesteś w związku? Poza tym to zalezy jak się układa, ile macie lat, co razem planujecie, a nie ile razem czasu jesteście. Ale jak jest miedzy Wami ok i planujecie razem przyszłość i dobrze się znacie (to ważne) to myślę, ze po 3 latach albo 4. Uważasz, że ktoś się myli? lub

Pierwszy krok nie zawsze musi należeć do mężczyzny. Natalia Siwiec przekonała się o tym na własnej skórze. Pomimo początkowych trudności i sekretów, jakie skrywał przed nią obecny mąż, para jest już po ślubie od 10 lat. Jak wyglądały początki ich relacji? 6 Zobacz galerię archiwum Leszczyński / PAP Okrzyknięta Miss Euro 2012 Natalia Siwiec idealnie wykorzystała swoje pięć minut i na stałe zagościła w polskim show-biznesie. Wybranka swojego serca modelka poznała jednak na długo przed zdobyciem ogólnopolskiej rozpoznawalności. Początki ich związku nie były łatwe. "Powiedziałam mu, że stałam się przez niego człowiekiem bez uczuć. Zabił we mnie miłość" – zdradziła po latach Natalia Siwiec w rozmowie dla Polsat Cafe. Ostatecznie jednak w 2012 r. modelka i biznesmen Mariusz Raduszewski stanęli przed ołtarzem. Mąż gwiazdy szybko stał się także jej menadżerem. Dziś para świętuje 10. rocznicę swojego wyjątkowego amerykańskiego ślubu, a my przypominamy, jak to wszystko się zaczęło. Polecamy: Te gwiazdy biorą ślub w 2022 r. Na ich "tak" czeka pół Polski Resztę artykułu znajdziesz pod materiałem wideo: Natalia Siwiec i Mariusz Raduszewski historia ich niezwykłej miłości 1/6 Natalia Siwiec i Mariusz Raduszewski: historia ich miłości VIPHOTO/EAST NEWS / East News Natalia Siwiec i Mariusz Raduszewski poznali się w 2002 r., na dyskotece po wyborach Miss Bałtyku. Parą są jednak dopiero od 2010 r. Podczas pierwszego spotkania to Siwiec wykazała zainteresowanie swoim przyszłym mężem. "Zapytałam go, czy ma zamiar do mnie podejść. Powiedziałam, żeby zapisał sobie mój numer telefonu" – mówiła w wywiadzie dla Polsat Cafe. Raduszewski skorzystał z podanego przez modelkę numeru i po długiej rozmowie postanowili się spotkać. 2/6 Natalia Siwiec i Mariusz Raduszewski: historia ich miłości archiwum Leszczyński / PAP Modelka zakochała się Raduszewski praktycznie od pierwszego wejrzenia w związku, z czym informacja o żonie oraz dziecku była dla niej prawdziwym szokiem. "Dwa i pół roku byłam zakochana. Opowiadałam obcym ludziom w pociągu moją historię. Zdarzało się, że podjeżdżałam pod blok Mariusza i patrzyłam czy świeci się światło. Miałam pomysł, żeby zrobić sobie z nim dziecko i nic mu nie powiedzieć" – opowiadała w rozmowie z Krzysztofem Ibiszem. 3/6 Natalia Siwiec i Mariusz Raduszewski: historia ich miłości Bartosz Krupa / East News Po pewnym czasie Siwiec postanowiła dać szansę innemu mężczyźnie i zaczęła spotykać się z piłkarzem Damianem Gorawskim. Wkrótce jednak Mariusz oznajmił, że rozstaje się z żoną. "Miałam do niego pretensje. Powiedziałam mu, że stałam się przez niego człowiekiem bez uczuć. Zabił we mnie miłość" – zdradziła modelka w rozmowie dla Polsat Cafe. 4/6 Natalia Siwiec i Mariusz Raduszewski: historia ich miłości TRICOLORS/EAST NEWS / East News Szczęśliwa para pobrała się w 2012 r. Ceremonia była jednak bardzo spontaniczna i odbyła się z dala od fotoreporterów. Zakochani na miejsce zaślubin wybrali bowiem Las Vegas. "To był ślub niezaplanowany. Z jednej strony planowaliśmy przez jeden cały dzień. W czwartek zaplanowaliśmy nasz wylot do Vegas, tak sobie siedzę i mówię: Mariusz, przecież zawsze moim marzeniem, jak byłam małą dziewczynką, było wzięcie ślubu w Vegs" — zdradziła po latach Siwiec cytowana przez "Cały dzień był cudowny. Od rana piliśmy szampana na pool party w klubie Marquee. O 18 pojechaliśmy do urzędu stanu cywilnego podpisać kontrakt małżeński. Później limuzyna i śliczna kapliczka Little Church on the west... Ta sama, w której swój pierwszy ślub brała Angelina Jolie" – mówiła modelka w rozmowie z 5/6 Natalia Siwiec i Mariusz Raduszewski: historia ich miłości W 2017 r. w życiu pary pojawiła się ich pierwsza i jak na ten moment jedyna córka pary. Mia Raduszewska to prawdziwa mała modelka. Para wraz z córką mieszka obecnie w Meksyku. Dom w Tulum zakupili marcu 2021 r., przeprowadzka miała jednak miejsce dopiero na początku tego roku. 6/6 Natalia Siwiec i Mariusz Raduszewski: historia ich miłości Swoją 10 rocznicę ślubu Natalia Siwiec i Mariusz Raduszewski świętują właśnie w Stanach Zjednoczonych, gdzie wybrali się jeszcze przed świętami Wielkiej Nocy. Chcesz stanąć w studiu "Pytania na śniadanie" obok Katarzyny Cichopek i Macieja Kurzajewskiego? Nic prostszego! Oglądaj już teraz nasz program "To się kręci!" realizowany w technologii 360 stopni. Aby korzystać z interaktywnego programu, obracaj kursorem myszki lub ekranem telefonu, ale najpierw kliknij tutaj Chcesz podzielić się ciekawym newsem lub zaproponować temat? Skontaktuj się z nami, pisząc maila na adres: plejada@ Dziękujemy, że przeczytałaś/eś nasz artykuł do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z życiem gwiazd, zapraszamy do naszego serwisu ponownie! Data utworzenia: 28 kwietnia 2022 12:57 To również Cię zainteresuje

Niedawno Izabela Janachowska świętowała 10. rocznicę związku z Krzysztofem Jabłońskim. Prezenterka zdradziła, jak im się układa. "Sami jesteśmy w szoku", przyznała. Na początku czerwca Izabela Janachowska i Krzysztof Jabłoński wybrali się na rajski urlop, na którym uczcili 10. rocznicę związku. Para zabrała ze sobą swojego 3-letniego synka, Christophera. Przy okazji prezenterka telewizyjna zdradziła, że relacja ze starszym milionerem jest jej najdłuższą i najpoważniejszą w życiu. Choć od czasu do czasu Izabela Janachowska może przeczytać złośliwe komentarze na temat swojego związku, głównie ze względu na 27 lat różnicy, które dzieli ją i Krzysztofa Jabłońskiego, to wydaje się, że związek pary należy do bardzo udanych. Uznawana za guru ślubne gwiazda opowiedziała o tym, jak dba o relację z partnerem. Izabela Janachowska o swoim związku: "Mamy swoje światy" Ostatnio Izabela Janachowska odpowiedziała, czy będzie miała kolejne dziecko. Związek ekspertki ślubnej z milionerem wzbudza niemałe emocje w mediach. Niedawno prezenterka telewizyjna udzieliła wywiadu serwisowi Przyznała, że od momentu poznania Krzysztofa Jabłońskiego ich relacja rozwijała się niezwykle dynamicznie. Dlatego wspólne 10 lat minęło jej bardzo szybko. Zobacz także: Izabela Janachowska, Joanna Opozda, Michał Wiśniewski i inne gwiazdy wybrały oryginalne imiona dla swoich dzieci Instagram @izabelajanachowska - Celebrowaliśmy ostatnio dziesięć lat bycia razem. To bycie razem mamy bardzo intensywne, bardzo szybko przecież zamieszkaliśmy razem, więc to tak naprawdę jak ślub. Szybko wychodzi szydło z worka, czy jest okej, czy nie jest okej. Już dziesięć lat spędziliśmy razem, które z jednej strony, mam wrażenie, minęły szybko, a z drugiej, mam wrażenie, że jestem z nim [przyp. red. - Krzysztofem] całe życie. Różne emocje do nas przychodziły, bo tak sobie o tym rozmawialiśmy i ja już nie bardzo pamiętam swoje życie sprzed tego związku - zdradziła. Instagram @izabelajanachowska W rozmowie Izabela Janachowska ujawniła też, że para nadal prowadzi bardzo intensywne życie - szczególnie w Warszawie. - Sami jesteśmy w szoku, że już dziesiąta rocznica związku pojawiła się nam na horyzoncie. To jest indywidualna kwestia, bo nie ma recepty na miłość. Ludzie muszą się dobrać, muszą ze sobą dużo rozmawiać, dbać o ten związek, nie poddawać się, a to jest ważne, że jeśli pojawia się gorszy moment, to żeby dwóm stronom się chciało walczyć, coś poprawić. Higieną naszego związku jest to, że mamy swoje światy, swoją pracę, swoich znajomych. Egzotyczne wyjazdy są sposobem na to, by nie zatracić się w pogoni za karierą i nie zapomnieć o relacji. Organizatorka ślubów dodała, że równowaga między pracą a życiem osobistym jest istotna. - Bardzo ważne są też wyjazdy. Czas, kiedy jesteśmy w Warszawie, jest dla nas ekstremalnie intensywny, dlatego to jest taki nasz moment po pracy. Nie oglądamy się na inne rzeczy, nie liczymy godzin w pracy. Te wyjazdy są naszą nagrodą, bo robimy wszystko razem. Ważny jest balans między pracą, a czasem tylko dla siebie - wyjaśniła. Instagram @izabelajanachowska Zobacz także: Kayah pokazała swojego partnera! "Świetnie się bawimy na wakacjach" Myślicie, że Izabela Janachowska będzie miała kolejne dziecko? Instagram @izabelajanachowska

Ślub to przełomowy moment w życiu zakochanych. Może zmienić wszystko na lepsze, ale też na gorsze. Oto najczęstsze problemy, które pojawiają się po zalegalizowaniu związku. "Po ślubie wszystko się zmienia" - takie słowa często słyszymy od starszych sióstr, mam oraz przyjaciółek, które już dawno wyszły za mąż. I choć my jesteśmy zakochane i planujemy wesele, tę dewizę naprawdę warto wziąć sobie do serca. W większości młodych małżeństw zapewne nie wszystko się zmienia. Często jest jednak tak, że zarówno kobiety, jak i mężczyźni właśnie po wypowiedzeniu sakramentalnego "tak" zaczynają mieć inne podejście do związku. Przedstawiamy rzeczy, które zazwyczaj zmieniają się po ślubie. Warto się na nie także: W twojej głowie kłębią się takie myśli? Nie bierz ślubu, bo jeszcze nie jesteś gotowaJak związek zmienia się po ślubie? Rozczarowania młodych małżeństwWszystko zależy oczywiście od waszego związku. Nie warto od razu nastawiać się na niepowodzenia. Nie chcemy was też straszyć przed samym małżeństwem, które jest cudowną relacją. Musicie jednak być świadomi tego, że takie sformalizowanie związku może sporo między wami zmienić. Czy po ślubie zaczynamy się mniej starać? To na pewno. Są jednak konkretne zmiany, które mogą niekorzystnie wpłynąć na związki. Oczywiście nie na wszystkie. Większość małżeństw jednak może się na to Koniec z randkamiRandki zazwyczaj odchodzą w siną dal etapami. Najczęściej umawiacie się na nie na początku relacji. Im dłużej jesteście w związku, tym trudniej wam znaleźć na nie czas i ochotę. A to właśnie one są celebracją waszej miłości. Niestety po ślubie w ogóle odchodzą one w odstawkę. Zwłaszcza gdy pojawiają się dzieci. Może warto od czasu do czasu odwieźć je do babci i chociaż raz w miesiącu pozwolić sobie na kilka godzin tylko dla siebie? 2. Pojawia się rutynaRutyna, proza życia - jakbyście tego nie nazwali, ona jest powodem upadku większości relacji. Codzienność potrafi być przytłaczająca. Pędząc każdego dnia do pracy, do domu, zajmując się dziećmi, robiąc zakupy, sprzątając, zaczynacie zapominać o sobie samych, a co dopiero mówić o związku. Żyjecie nie ze sobą, lecz obok siebie. Jeżeli chcecie temu zaradzić, spróbujcie "złapać się" choć na chwilę, przytulcie się lub przynajmniej poczytajcie razem książkę przed snem. Zobacz także: Wiesz, że strach przed ślubem ma swoją nazwę? Takie obawy spotykane są coraz częściej3. Zaczynacie kłócić się o pieniądzePieniądze są częstym problemem i jedną z głównych przyczyn rozwodów na świecie. Rzadko bowiem zdarza się, że pary mają wspólne konto w banku jeszcze przed ślubem. Gdy pieniądze obojga zaczynają iść do jednej puli, pojawiają się nieporozumienia. Warto ustalić zasady dotyczące finansów, zanim staniecie na ślubnym kobiercu. 4. Przestajecie zwracać uwagę na drobne gestySzybki pocałunek przed wyjściem do pracy lub tulenie przed snem mogą stać się rutyną. Przestaniecie zwracać na nie uwagę i je doceniać. Możecie też przegapić zmiany w swoim partnerze. Począwszy od tych fizycznych, jak nowy kolor włosów, skończywszy na cechach charakteru. Te ostatnie są najbardziej niebezpieczne. W pewnym momencie możecie bowiem odnieść wrażenie, że żyjecie pod jednym dachem z obcą osobą. 5. Zaczynacie mieć inne celeNa koniec jeszcze kilka słów na temat zmian - tym razem was obojga. Warto mieć w związku ustalone cele, do których wspólnie będziecie dążyć. Jeżeli jasno sobie ich nie przedstawicie, po ślubie może się okazać, że każde z was idzie w innym kierunku. Te cele mogą też zacząć się od siebie różnić z czasem. Musicie na bieżąco ze sobą rozmawiać - to klucz do udanej także: Z jakiego powodu facet decyduje się na zdradę? Oto 6 głównych przyczyn skoku w bok Każdy ma gdzieś swoją połówkę, ale nie wszyscy potrafią szybko ją znaleźć. Te gwiazdy wzięły ślub grubo po czterdziestce. Pokazują, że na prawdziwą miłość nigdy nie jest za późno. Galeria Te gwiazdy wzięły ślub po czterdziestce. Pokazują, że na miłość warto czekać

Aneta z własnego ślubu najbardziej zapamiętała lęk i myśl: "Czy nie popełniam błędu?". Na małżeństwo zdecydowali się po 9 latach związku. Nie bez znaczenia była rola rodziny, która coraz częściej dopytywała, kiedy w końcu będą mogli zatańczyć na ich weselu. Oboje przekroczyli trzydziestkę. Postanowili pobrać się, chociaż nie potrzebowali zmian w życiu: było im dobrze razem, mieli mieszkanie w centrum miasta, które Marek odziedziczył po babci, zarobki pozwalały im żyć na niezłym poziomie. Marek jest grafikiem, pracuje jako wolny strzelec, Aneta jest dziennikarką. Często późno wracała z redakcji, ale zawsze miała obiad na stole. On świetnie gotuje i lubi to robić. Przynajmniej raz do roku wybierali się w podróż, ostatnio zafascynowała ich Azja. - Zbudowaliśmy jakąś konstrukcję, weszliśmy w pewien rytm życia. Praca, po pracy dom, czasami kino, w weekend wyjście ze znajomymi do pubu, wyjazd pod koniec lata. Nie mieliśmy większych problemów. Można tak przeżyć życie, nie wiadomo kiedy i po co - mówi Aneta. Stwierdzili, że przecież ten papierek nic w ich życiu nie zmieni. Będą mieszkali w tym samym mieszkaniu, pracowali w swoich zawodach. Nieraz mówili, że w przyszłości chcieliby mieć dzieci. Na wieść o weselu, rodziny były zachwycone, a oni wpadli w wir "przedświątecznych przygotowań". Małżeństwo - początek końca - W pewnym momencie zatrzymałam się i uświadomiłam sobie, że ja nie chcę mieć dzieci z Markiem, bo nic do niego nie czuję. Pustka. Kompletna, straszna pustka. Chciało mi się płakać. Najchętniej powiedziałabym "stop, niech skończy się ten cyrk ze ślubem". Nie dałam rady. O swoich wątpliwościach powiedziałam siostrze. Przekonywała mnie, że to normalna reakcja na stres, mówiła, że nie mogę skompromitować rodziców, goście są już zaproszeni - wspomina Aneta. Aneta sama zaczęła sobie powtarzać, że to tylko stres związany z przygotowaniami do ślubu, że za chwilę emocje opadną, a oni wrócą do swojego dawnego życia i znowu będzie im dobrze razem. Na weselu goście świetnie się bawili, oczepiny, podziękowania rodzicom - tradycji stało się zadość. Po ślubie wrócili do swoich starych rytuałów. Aneta wracała z pracy, Marek coś pichcił. Planowali koleją podróż. - Ale gdzieś z tyłu mojej głowy kołatała myśl, że to tylko pozory, że we mnie już nic się nawet nie tli, że równie dobrze Marek pewnego dnia mógłby zniknąć z mojego życia i to nie byłaby żadna tragedia. Jednocześnie długo nie umiałam od niego odejść. Jak miałam mu to powiedzieć? Przecież nic złego się nie działo - mówi Aneta. Dlaczego małżeństwo staje się początkiem końca związku? Małgorzata Liszyk-Kozłowska, psychoterapeutka, widzi kilka powodów: może się okazać, że decyzja nie była przemyślana. Ważne jest, żeby przed ślubem odpowiedzieć sobie na pytania: Po co nam ślub? Czy ulegamy naciskom rodziny, czy chcemy może przeżyć bal weselny w białej sukni? A może pobieramy się dla willi, którą obiecali nam rodzice albo dlatego, że jest nieplanowana ciąża? Bywa też, że długoletni związek rozsypuje się, ale partnerzy boją się samotności, myślą, że nie znajdą już sobie nikogo innego, mają nadzieję, że może ślub uratuje ich przed rozstaniem. - Dopóki nie jesteśmy małżeństwem, gdzieś z tyłu głowy tli się myśl, że kiedy będzie coś nie tak, to zawsze można się rozstać. Jeśli w związku są niedogadane rzeczy, to moment ślubu, to czas, żeby ostatecznie je rozwiązać. Obiecujemy sobie przecież, że będziemy razem do końca życia. Przychodzi chwila refleksji, pospychane rzeczy, zaczynają wystawać spod dywanu: bo on nigdy po sobie nie zmywa, a ona nie lubi moich przyjaciół; on nie chce mieć dzieci, a ja zawsze o nich marzyłam. Ta druga osoba wchodzi w czyjąś rodzinę, a tutaj teściowa zaczyna się wtrącać - tłumaczy Małgorzata Liszyk-Kozłowska. Kilka miesięcy temu zaczęła się psuć atmosfera w redakcji. Coraz częściej mówiono o redukcji etatów. Anecie to nie groziło, ale sama odeszła z firmy. Stwierdziła, że i tak za wiele lat tam spędziła, przyszedł czas na zmiany. Postanowiła wyjechać na kilka miesięcy do Nowego Jorku, gdzie mieszka jej przyjaciółka. Markowi powiedziała, że musi się nad tym wszystkim zastanowić. Po pół roku zaproponowała separację, żeby się mogli zastanowić nad tym, o co im w życiu chodzi, czy ten związek ma jakiś sens. W dwa lata po ślubie wyprowadziła się z mieszkania. Marek namawiał na dziecko. Przekonywał, że wszystko się zmieni, kiedy maluszek przyjdzie na świat. Bardzo przeżył rozstanie. - Myślę, że z tego już nic nie będzie. Poważnie myślę o rozwodzie. Markowi chcę jedynie dać czas na oswojenie się z sytuacją - mówi Aneta. I będę z Tobą do końca życia Joasia i Igor byli razem od 7 lat. Poznali się na studiach. Oboje są prawnikami. Po trzech latach związku Asia wiedziała, że Igor to mężczyzna jej życia. Mówili nawet o tym, że kiedyś będą mięli piękny ślub. Wtedy Igor nie mówił, że nie chce być jej mężem. Asia studiowała, nie było powodu, żeby się spieszyć. Zamieszkali ze sobą. Po 6 latach bycia razem Asia chciała, żeby już zdecydowali się na założenie rodziny. A on nagle zapytał: po co jej ten papier? - Ślub powoduje, że para zamienia się w rodzinę, cementuje związek, sprawia, że dwoje ludzi staje się jednym organizmem. Nie zdecydowałabym się na dziecko bez ślubu - mówi Asia. Igor wciąż prosił, żeby się nie spieszyli. Mówił, że jakieś "błogosławieństwo" faceta z urzędu stanu cywilnego nie ma dla niego żadnego znaczenia. Coraz częściej się o to kłócili. Asia namawiała, żeby kupili wspólne mieszkanie, w końcu było ich na to stać. Chciała mieć dziecko, a Igor nie był na nie gotowy. - Nie było na co czekać. Miałam 27 lat, Igor 31. Chciałam, żebyśmy przestali prowadzić studenckie życie i zaczęli budować wspólne. Czułam się, jakbym wciąż była zawieszona w próżni, byliśmy razem, ale nasz związek zatrzymał się miejscu - wspomina Asia. Małgorzata Liszyk-Kozłowska widzi kilka powodów, dla których ludzie boją się decyzji o ślubie. Wydaje im się bowiem, że partner przestanie starać się, zabiegać o względy, myślą: on poczuje, że ma mnie już na własność. Moment decyzji o ślubie może wywołać kryzys w związku, bo np. mężczyzna boi się decyzji dotyczących dzieci, zastanawia się, czy podoła roli męża i ojca, czy będzie w stanie utrzymać rodzinę. Inni mają obraz małżeństwa jako czegoś nudnego, widzą kobietę w wałkach na głowie i mężczyznę z piwem w ręku przed telewizorem. Nie biorą ślubu, bo nie chcą realizować tego modelu. Zapominają, że nie muszą wcielać stereotypów, ale mogą wypracować własną formułę małżeństwa. - On może ją bardzo kochać i mimo to nie decydować się na ślub z lęku. Myśli: jaki ze mnie mężczyzna, skoro nie jestem w stanie zapewnić mojej rodzinie bytu. Ona natomiast boi się, że po ślubie nie dość, że będzie nadal pracowała zawodowo, to potem czeka ją drugi etat w domu - sprzątanie, gotowanie, potem codzienność z dziećmi itp. Poradzą sobie z przedślubnymi wątpliwościami, jeśli umieją ze sobą szczerze rozmawiać, wczuć się w sytuację drugiej osoby, są dojrzali - mówi Małgorzata Liszyk-Kozłowska. Najlepszy moment na ślub Asia i Igor kłócili się coraz częściej. On chociaż kilka lat wcześniej mówił, że wezmą ślub, nie mógł zdecydować się na ten krok. Coraz częściej przebąkiwał, że nie nadaje się na męża i ojca, że to nie dla niego. Kiedyś nie wytrzymała i powiedziała, że jak nie nadaje się na męża, to niech się wyprowadzi i żyje sam. - Nie chciałam, żeby odchodził, ale żeby zastanowił się, czego tak naprawdę chce. Następnego dnia spakował walizki i przeniósł się do kolegi, potem wynajął mieszkanie. Jeszcze pół roku byliśmy razem, ale to wszystko chyliło się już ku upadkowi. Żałuję, że nie wzięliśmy ślubu po 3 latach związku, kiedy oboje byliśmy na to gotowi. Dużo myślałam o naszym rozstaniu. Myślę, że takie przechodzone związki wypalają się, opada pierwsze uniesienie i miłość nie rozwija się, bo nie ma wspólnego celu. Trzeba zamknąć pewien etap i przejść do następnego, bardziej dojrzałego. Przegapiliśmy ten moment - mówi Asia. Kiedy jest więc ten najlepszy moment na ślub? Małgorzata Liszyk-Kozłowska twierdzi, że wtedy, kiedy partnerzy czują, że dojrzeli do tej decyzji; kiedy są gotowi, powiedzieć sobie: ufam ci, wybrałem ciebie, akceptuję cię takim, jakim teraz jesteś i nie chce cię zmieniać, chcę być z tobą do końca życia, już nikogo innego nie szukam. Mają potrzebę osadzenia, jeżeli są młodzi, to na ogół chcą mieć dzieci. I muszą pamiętać, że związek nie polega na byciu razem dwóch połówek, ale dwóch całości. Bardzo ważne jest, żeby ludzie, którzy pobierają się, umieli dać sobie przestrzeń; ustalili to, co jest wspólne, ale też mieli zgodę na odrębność. Powinni mieć coś tylko dla siebie, np. swoje własne zainteresowania, bo inaczej uduszą się w tym związku. Często on i ona obawiają się mówić o swoich potrzebach i marzeniach bo boją się, że zostaną odrzuceni, że takie potrzeby zaprzeczają idei małżeństwa. A to duży błąd. Bliskość w związku buduje się miedzy innymi dzięki znalezieniu właściwej między dwojgiem ludzi odległości - dodaje Małgorzata Liszyk-Kozłowska.

Przeglądając fora internetowe, nierzadko trafia się na ogłoszenia typu: „odstąpię salę weselną”, „wolny termin ślubu”, „wolna orkiestra – chcę odzyskać zaliczkę”. Dlaczego tak wiele par rozstaje się przed ślubem? Co sprawia, że osoby, które jednego dnia planują wspólną przyszłość, drugiego nie mogą na siebie patrzeć? Poznajcie historie Patrycji, Laury, Przemka i Wiolety. Fot. Depositphotos Jedni przekładają ślub z przyczyn losowych, inni rezygnują z niego z powodów finansowych, jeszcze inni definitywnie kończą związki, dochodząc do wniosku, że dalsze życie we dwoje nie ma sensu. W każdym przypadku „rezygnacja ze ślubu” pociąga za sobą konsekwencje emocjonalne (rozczarowanie, poczucie krzywdy, żal i złość), rodzinne (kłótnie, pretensje, pouczanie) i finansowe (utrata zaliczek za salę weselną, orkiestrę, fotografa, catering, itp.). Jednak wszyscy jednym głosem wtórują: „Lepiej rozstać się przed ślubem, niż po nim”. Porzucający a porzucony Każdy przed ślubem ma pewne obawy. Im bliżej daty ślubu, tym częściej myśli się konsekwencjach własnego wyboru. Nasuwają się pytania: czy to właściwa osoba na całe życie, co będzie za kilka lat? Do tego dochodzi napięcie i stres przy organizacji ślubu i wesela oraz uczucie obowiązku, by wszystkich zadowolić. Małżeństwo to ryzyko. Niektórzy nie nie czują, że warto zaryzykować. Najgorzej czuje się osoba porzucana. Ta, która inicjuje rozstanie, może psychicznie przygotować się do zmiany i w pewnym sensie zaakceptować zaistniałą sytuację. Z badań wynika, że częściej ze ślubu rezygnują kobiety. Najczęściej robią to na kilka miesięcy przed ślubem. Rozstanie to racjonalny efekt przemyśleń nad wątpliwościami, które dotykały je już wcześniej. Panowie odchodzą najczęściej na miesiąc przed, a nawet na kilka dni przed ślubem. Działają bardziej impulsywnie. Fot. Depositphotos Najczęstsze przyczyny rozstań przed ślubem: obawy prze konsekwencjami własnego wyboru WioletaZ moim byłym narzeczonym poznaliśmy się w liceum. Różniliśmy się od siebie, ale właśnie te różnice przyciągały nas do siebie. To był „człowiek – imprezka”, wesoły, zawsze otoczony grupką znajomych, ja raczej byłam outsiderką, spokojną, dobrą uczennicą. To była pierwsza, wielka, namiętna miłość. Po skończeniu szkoły, wyjechaliśmy razem do Anglii. Tam razem zamieszkaliśmy, podjęliśmy pracę. Po jakimś czasie się zaręczyliśmy i zaplanowaliśmy ślub w Polsce. Po trzech latach związku, dopadł nas potworny kryzys. Kłóciliśmy się o obowiązki domowe, gospodarowanie pieniędzmi i jego imprezowanie. Punktem zapalnym był moment, kiedy przyłapałam go na braniu narkotyków. Wiedziałam, że z kolegami „popala trawkę”, ale nie miałam pojęcia, że sięgnął też po amfetaminę. Czułam, że mnie okłamuje. Powtarzał, że to był jeden, jedyny raz, szedł w zaparte, że nie jest uzależniony. Jednak jego zachowanie, wygląd i wieczny brak pieniędzy zdradzały niestety co innego. W grudniu wróciłam do rodziców do Polski, na pół roku przed ślubem. On został w Anglii. Czułam rozgoryczenie, żal. Kochałam go, ale wiedziałam, że z tego związku, małżeństwa nie będzie. On starał się walczyć o mnie, przesyłał kwiaty, pisał piękne listy. Miałam nawet moment zwątpienia, kiedy myślałam, że może warto wrócić i próbować to „reanimować” . Ale w rezultacie, nie podjęłam ryzyka. Wkrótce kogoś poznałam, zauroczyłam się. On też zaczął spotykać się z inną kobietą. Dziś wiem, że to była dobra decyzja. niedojrzałość i obawa przed utratą wolności PatrycjaMój narzeczony zostawił mnie na miesiąc przed ślubem. Byłam zdruzgotana, bo nic nie zapowiadało jego odejścia. Kochałam go i sądziłam, że kocha mnie tak samo (o ile nie mocniej, bo był bardzo wylewny w okazywaniu uczuć). To on nalegał na ślub i wspólne zamieszkanie. Oświadczył mi się po pół roku znajomości. Można powiedzieć, że mieliśmy wszystko: pracę, mieszkanie, wielkie wsparcie rodziców, którzy cieszyli się naszym szczęściem i byli wielkim wsparciem. Wszystko było opłacone i dopięte na ostatni guzik. Goście zaproszeni, suknia odebrana, formalności załatwione, podróż poślubna zarezerwowana, nawet alkohol kupiony. Problemy zaczęły się, kiedy zaczęliśmy remont mieszkania. Chcieliśmy wprowadzić się od razu po ślubie, dlatego tempo przygotowań było ogromne. Praca na różne zmiany, organizacja wesela, a po potem jeszcze remontowanie mieszkania i sprzątanie do późna. Zmęczenie i brak czasu dla siebie spowodowały, że zaczęliśmy się trochę kłócić. Nie spodziewałam się jednak, że go to przerośnie i będzie miało wpływ na jego decyzję o rozstaniu. Po jednej z kłótni powiedział mi, że ma dość, nasz związek nie ma sensu, bo nie potrafimy się dogadać w drobnych sprawach, a co dopiero będzie przy poważniejszych problemach. Tego samego wieczoru, ostentacyjnie pojechał do moich rodziców i powiedział im, że „żadnego ślubu nie będzie”. Byłam taka wściekła, że kazałam mu się wynosić (choć w duchu myślałam, że jak emocje opadną, wróci do mnie skruszony). Nie wrócił. Przyjechali za to jego rodzice, by odzyskać włożone w wesele pieniądze. Chciałam się pogodzić, rozmawiać, proponowałam przełożenie terminu ślubu na później, by dać sobie jeszcze czas, nie robić nic pochopnie, w emocjach. Przecież wciąż się kochaliśmy (przynajmniej ja tak myślałam). Ale on nie walczył, chciał definitywnie zerwać. Nie odbierał ode mnie telefonów. Nie zrobił też nic, aby odwołać wesele. Sama musiałam zadzwonić do gości i powiedzieć, że ślubu nie będzie, zrezygnować z sali, orkiestry, fotografa, powiadomić księdza. Kiedy pytali, co się stało, nie wiedziałam, co im powiedzieć. No bo co, że facet, który jeszcze tydzień wcześniej nosił mnie na rękach, spał ze mną w jednym łóżku i marzył o dziecku, które będzie miało moje moje oczy – teraz stchórzył, odkochał się, uciekł? To było najbardziej upokarzające doświadczenie w moim życiu, czułam się porzucona bez słowa wyjaśnienia. Dziś nie żałuję. Jakoś się pozbierałam, choć z nikim na stałe już się nie związałam. Bardzo bym chciała się zakochać, ale trudno o wartościowego faceta „nie z odzysku”. Z tego co wiem, to mój ex narzeczony ma nową dziewczynę. Chwali się z nią zdjęciami na facebooku, tak jak kiedyś mną. Jeszcze mu nie wybaczyłam i nie zapomniałam doznanej krzywdy. Mam nadzieję, że to jednak tylko kwestia czasu. różnice światopoglądowe PrzemekZ Kasią spotykaliśmy się 10 lat. Była ode mnie sporo młodsza, więc czekałem z oświadczynami, do momentu, kiedy skończy studia, podejmie pracę i będzie pewna swojej decyzji. Oświadczyny przyjęła z radością. Kiedy zaczęliśmy przygotowania do ślubu, po czasie przyznała mi się, że nie chce ślubu kościelnego. Przerażała ją przysięga przed Bogiem, nie wierzyła w coś „na zawsze, do grobowej deski”. Ja jestem osobą wierzącą, pochodzę z praktykującej rodziny. Oboje przez 10 lat akceptowaliśmy swoje odmienne spojrzenia na kwestię wiary i nikt nikogo nie naciskał do zmiany myślenia. Kiedy wcześniej rozmawialiśmy o ślubie, Kasia zapewniała że chciałaby mieć ślub kościelny. Może nie ze względu na wartości etyczne i moralne, a na samą ceremonię: białą suknię, uroczystą przysięgę, marsz Mendelsona. Po 10 latach stwierdziła, że „nie chce być cyniczna” i nie będzie przed nikim udawać. We wszystko wtrąciła się moja rodzina, która stwierdziła, że ślub cywilny to tylko papier, kontrakt i że nie pogodzą się z tym, że będziemy żyć w związku niesakramentalnym, nie będę przyjmować Komunii, będę żyć w grzechu itp. Już od jakiegoś czasu nie podobało im się też jej zachowanie. Od wielu lat była na moim utrzymaniu, opłacałem jej studia, rachunki, kupowałem ubrania, wyjazdy zagraniczne, itp. Ja nie miałem z tym problemu, ale moi rodzice uważali, że nie zależy jej na mnie, tylko na moich pieniądzach. Gdyby było inaczej, to z szacunku do mnie, wzięłaby ślub kościelny. Zaczęliśmy się kłócić, Kasia wyjechała do innego miasta i tam się zatrudniła. Wkrótce podjęła decyzję o rozstaniu. Nie chciałem się z tym pogodzić, była częścią mnie, bardzo ją kochałem. Potem dowiedziałem się, że poznała innego chłopaka i dopiero wtedy przestałem walczyć o to uczucie i powoli układać sobie życie bez niej. Dopiero na dwa miesiące przed datą ślubu, ostatecznie odwołałem termin u księdza i zrezygnowałem z sali, fotografa i kamerzysty. presja rodziny i problemy finansowe LauraTo była pierwsza poważna, aczkolwiek licealna miłość. Przeżyliśmy wspólnie różne piękne, ale i te bardzo trudne chwile. Myślałam, że skoro już tyle nas spotkało i sobie z tym wspólnie poradziliśmy, to już nic nas nie złamie. Po 6 latach on się oświadczył, zaczęły się przygotowania do naszego wymarzonego, małego ślubu. Niestety, z mojej strony nie ma rodziców, kogoś kto by nas wsparł mentalnie i finansowo, więc miało być skromnie. Mieliśmy plany i własne wyobrażenia, które mocno nie zgadzały się z wyobrażeniami rodziców mojego przyszłego męża. Dodatkowo z czasem żądali pokrycia połowy kosztów, mimo iż od wielu lat byłam zdana tylko na siebie i nie stać mnie było na wesele za 28 tys. złotych. Mało tego, chcieli bym wzięła kredyt, jeśli mnie na to nie stać! Kłótnie, nieścisłości, zapraszanie gości tylko dla zasady „by się pokazać” itp. Zupełne nieporozumienie. Mój narzeczony, jedynak, oczko w głowie, bał się przeciwstawić rodzicom, którzy strasznie nim manipulowani. Chciał zadowolić wszystkich, co się oczywiście nie udało. Po 5 miesiącach strasznej nerwówki i wylanych łez, odwołałam ślub. Byłam wykończona psychicznie i fizycznie. Nigdy więcej niedojrzałych mężczyzn, którzy nie umieją walczyć o swoje! Człowiek uczy się na błędach, tylko szkoda, że na swoich. Małżeństwo to decyzja na całe życie. Trzeba podejmować ją z rozwagą, by nie skrzywdzić ani drugiej osoby ani siebie. Jeśli targają nami wątpliwości, warto poczekać ze ślubem, niż żałować swojej decyzji albo się rozwodzić.

Dużo się mówi na temat organizacji ślubu, ale tak naprawdę niewiele na temat tego, dlaczego ten ślub bierzemy. Zapytasz mnie, czy się dobrze czuję, bo przecież ślub się bierze z miłości. Ale miłość ma wiele twarzy. Kochasz przecież swoją mamę, swojego psa, mogę się założyć też, że kochasz kawę i pizzę. Więc… Również będąc w związku mówimy „kocham”, bo to potwierdzenie dla fundamentu tej znajomości. A ile razy mówiłaś „kocham” będąc ze swoim byłym chłopakiem? Teraz myślisz to było kochanie, zauroczenie, przyzwyczajenie czy głupota? Teraz wiesz, że kochasz swojego obecnego partnera, ale czy na pewno wiesz, że nie może być lepiej? Czy jesteś w stanie przełknąć wszystkie jego wady dla jego pozytywnych cech i mu tego nie wypominać? Akceptujesz to, że wrzuca brudne skarpetki pod łóżko i niedokładnie myje naczynia? Możesz żyć, z tym że po jego wyjściu z łazienki wszędzie jest woda, że wkłada z powrotem do szafy noszone koszulki? O ile wszelkie wady w dalszym ciągu są przyćmiewane przez ilość jego zalet i nie widzisz problemu w tym, żeby być jego partnerką na dobre i na złe – to tylko mogę życzyć szczęścia. A czemu się uczepiłam tak tych wad? Ponieważ każda Twoja uwaga na temat jego niedoskonałości to jedna kropla. A czara goryczy i żalu się kiedyś zapełni, więc warto po prostu porozmawiać na temat zmian w zachowaniu lub je przełknąć i żyć dalej. Przez takie małe docinki rozpada się wiele pięknych związków, a niepotrzebnie. Jeśli Twoja połówka sprawnie współpracuje w rozmowie, wspiera, doradza, jest oparciem w każdej chwili, służy pomocą, jest serdeczny, pozytywny, ciągnie Cię do góry, jest Twoją pokrewną duszą, w skrócie – połową, z którą wiążesz przyszłość, bez której już nie potrafisz żyć, nie umiesz sobie wyobrazić, że kiedyś go nie znałaś – a to wszystko z wzajemnością – TO TEN JEDYNY. Pamiętaj, aby dodać się do naszej grupy ślubnego wsparcia na Facebooku, gdzie się wzajemnie wspieramy i inspirujemy! – Dołącz do grupy! Chcesz coś kupić, sprzedać albo wykonujesz ślubne usługi? Również znajdziesz coś dla siebie! Czym jest dla mnie ślub? Ślub jest dla mnie stałym potwierdzeniem miłości, chęci pozostania ze sobą do końca życia razem, wspierania się w lepszych i gorszych chwilach. W głowie mam obraz dwójki staruszków, którzy mówią: Żyliśmy w czasach, kiedy coś się zepsuło, to się naprawiało a nie wyrzucało jak teraz. Z jednej strony mogę to potwierdzić, że teraz jest łatwiej wziąć rozwód niż naprawić związek i zmienić swoje zachowanie względem małżonka, jednak kiedyś było inaczej. Inaczej, ponieważ nie było społecznego przyzwolenia na rozwód, ze względu na wiarę w Boga, ze względu na to „co ludzie powiedzą”. Związki były często aranżowane, nie można było mieszkać z wybrankiem przed ślubem, aby go poznać. Nie było internetu, nie było takiej otwartości na miłość – brało się to, co się miało pod ręką. Teraz jest łatwiej człowieka poznać, łatwo wziąć ślub, łatwo wziąć rozwód, łatwo się poddać. Dlatego właśnie w takich czasach zdecydowałam się ślub. Chcę w tym wytrwać, chcę raz za razem naprawiać nasz związek, gdy podwinie się noga. Jest to największe wyzwanie w życiu. Wytrwać w postanowieniu. Zapytasz „a co, gdy przestaniesz go kochać?” Nie przestanę, nie chcę przestać. Bo miłość to też wybór. Czasem Cię trafi jak strzała Amora, komu innemu przyjdzie z czasem. Ale to nie przychodzi samo. Miłość to wybór, decyzja, że właśnie z tą osobą chcę przeżyć wspólnie życie. Czy staż związku o czymś mówi? Staż związku mówi jedynie o tym, ile ze sobą czasu przeżyliście. Decyzja o zaręczynach wychodzi głównie od mężczyzny, ponieważ w dalszym ciągu panuje taka tradycja, że to mężczyzna prosi o rękę kobiety (w dawnym zwyczaju prosi jej rodziców, nie ją samą) Zdarza się, że po kilku latach w związku ani widu, ani słychu o zaręczynach czy o ślubie. Co to znaczy? Że mężczyzna nie podjął ostatecznej decyzji o ustatkowaniu się, nie ma ślubu w planach albo dlatego, że tak (bez ślubu) Wam dobrze. Absolutnie tego nie potępiam, ale jednak to inna sytuacja. Kiedy wziąć ślub? Jedni powiedzą, że najlepiej to po dwóch latach się zaręczyć, a w ciągu kolejnego roku, dwóch lat wziąć ślub. Teoretycznie właśnie tak to u mnie wyglądało, jednak wszystko zależy od dwóch osób. Was. W związku są dwie osoby i tylko one są w stanie określić, kiedy ten ślub wziąć, gdzie, jaki i czy w ogóle chcą go wziąć. Jeśli nie mają takiej potrzeby, do kochania się nie potrzebują „papieru” to nie mam nic do dodania. Tak powinno być. zdjęcie główne pochodzi z Nathan Dumlao A według Was, dlaczego się bierze ślub? Z miłości, z rozsądku, bo tak wypada, bo dzieci? I co myślicie o decyzji życia bez ślubu? Facebook – Instagram – Pinterest Grupa Ślubna – Newsletter

amelka Panna młoda, Warszawa Witam:) Jestem na V roku psychologii. Zainteresowało mnie zjawisko małżeństw zawieranych po latach trwania w związku nieformalnym. Byłabym wdzięczna każdej osobie, która byłaby chętna, aby opowiedzieć tu własną historię lub też kogoś ze znajomych:) Co spowodowało, że jednak zapadła decyzja o tym, żeby wziąć ślub? Konto usunięte Gość na weselu, Warszawa Znam jedną taką parę są ze sobą około 11 lat , a ślub biorą w czerwcu 2010 . Nie wiem co dokładnie spowodowało , że podjęli taką decyzję ...ale wiem tylko tyle , że postawili sobie takie ultimatum : " Albo bierzemy ślub albo się rozchodzimy " . Po już dłuższym czasie częściej się kłócili , a nawet rozchodzili na parę tygodni ... dochodzę do wniosku ,że ta para myśli , że po ślubie już nie będzie łatwo tak od siebie odejść i że będzie lepiej , ale moim zdaniem to nic nie zmieni . Ja nie wyobrażam sobie tak długo zwlekać ze ślubem .. No my wzięliśmy ślub po 8 latach związku, w tym 4 latach wspólnego mieszkania. Rodzice męża męczyli nas już od paru lat kiedy ślub i kiedy ślub. W końcu doszliśmy do wnisku, że musimy przegadać ten temat. I zaczęliśmy rozmowę od tego czy w ogóle bierzemy ślub, czy pozostajemy w wolnym związku, rozważaliśmy wszelkie za i przeciw - od spraw formalnych typu np. możliwość wspólnego rozliczania się, możliwość wizyt w szpitalu i rozmów z lekarzami, możliwość wzięcia kredytu...itp. Po sprawy związane z uczuciami i z tym czy chcemy i czy jesteśmy gotowi założyć rodzinę. Wyszło nam, że tak. W związku z tym rozmawialiśmy na temat tego, czy bierzemy slub cywilny czy kościelny, czy robimy wesele czy nie itp. itd. A potem ruszyły przygotowania. Był to fajny okres w naszym życiu. Dziś obydwoje bardzo się cieszymy, że pojęliśmy taką decyzję, mimo, że teoretycznie w naszym codziennym życiu niewiele się zmieniło. Ale jakoś tak...scementowało? a ja znam kogoś kto się rozstał po 10 latach, może gdyby prędzej wzięli slub nie szukaliby czegoś nowego ;( Bywa i tak, choć małżeństwo też gwarancji nie daje. Jeśli ludzie maą się rozstać to i tak się rozstaną. Po ślubie jest tylko trochę trudniej. Dlatego tak jak pisałam już na forum trzeba o siebie w związku cały czas zabiegać, dbać, a nie osiąść na laurach, że niby już jesteśmy dla siebie zaklepani. Ja jestem z moim narzeczonym od 7 lat, w dniu ślubu będzie 8. Jest nam bardzo dobrze ze sobą, podejrzewam, że ten ślub wiele nie zmieni między nami. Dlaczego bierzemy ślub po 8 latach bycia razem? Wsześniej nie było kasy, możliwości. Teraz też nie jest lepiej, ale ja chce mieć dzieci i chcę to zrobić w odpowiedniej kolejności. Najpierw ślub, potem dzieci. Więc odkładamy, odkładamy, odkładamy i damy radę. Dacie radę na pewno! Powodzenia! Konto usunięte Gość na weselu, Warszawa Napewno dacie radę. Trzymam za was kciuki i życzę powodzenia. My też jesteśmy ze sobą 8 lat i zdecydowaliśmy się na ślub po takim czasie. Dlaczego? Myślę, że podobnie jak koleżanka wyzej czyli brak kasy i ciagłe odkładanie terminu i ozmów na temat ślubu. Również chcemy założyć rodzinę i mieć dzieci ale nie wyobrażam sobie mieć najpierw dziecko a dopieo potem ślub. Zdecydowanie najpierw ślub a potem staranie się o maluszka. No i ostatnie to moja rodzina która zadręczała nas pytaniami "Kiedy ślub?". Oczywiście nikt z rodziny nie pomyślał zadając pytanie skąd mamy wziąść pieniądze na taką imprezkę ale to mały szczegół mało istotny. Zdecydowanym powodem naszej decyzji jednak było dziecko. moi znajomi byli ze sobą 8 lat i się rozstali miesiąc przed ślubem .... Konto usunięte Gość na weselu, Warszawa Oczwiście zapomniałam o naszych znajomych którzy wzięli ślub po 13 latach. Dlaczego? Tak do końca nie wiem jaki był powód ich decyzji. Mogę się tylko domyślać. Ta para miała nam świadkować ale nie będzie bo wzięli ślub. Nie myśleli o ślubie dopuki my nie powiedzieliśmy o naszych planach ślubnych. Po tej informacji bardzo szybko się ogarnęli bo w 1,5 miesiąca i już są po ślubie. Wydaje mi się, że niechcieli być ostatnią parą bez ślubu w naszym kręgu znajomych albo zrobiła to po złości i nie chciała zostać moją świadkową. Wiedziała, że się uparłam żeby moja świadkowa była panienką. Więc albo jedno albo drugie ale to tylko moje domysły biorąc pod uwagę, że wcale o tym nie myśleli. To może lepiej, że Twoją świadkową nie została. Po co Ci nieszczera świadkowa? Konto usunięte Gość na weselu, Warszawa też tak myślę. Dobrze, że to teraz wyszło a nie przed samym ślubem. Dokładnie! Moi znajomi, też wzięli ślub niedługo po nas. Tak się złożyło, że w 3 pary znajomych mieliśmy niezależnie od siebie plany ślubne. A koleżanka z 4 pary zarzuciła nam wręcz, że jak my tak możemy zostawiać ją samą!!! I też szybko zorganizowała ślub. Jakby nto był jakiś wyścig do ołtarza! Głupie to... Konto usunięte Gość na weselu, Warszawa My pobieramy się po 8 latach związku...podobnie jak u dziewczyn...najpierw nie było kasy....później inne sprawy sie pokręciły...no ale w końcu jakoś to sie pouklada ło i teraz jest dobrze.:) ja wezme slub po 7 latach bycia razem, i sporadycznego wpsolnego pomieszkiwania < moja rodzina czesto emigruje srednio na okolo 2-3 miesiace w roku wtedy razem mieszkamy:), i u mnie jest podobnie jak u osoby wypowiadajacej przede mna... bierzemy slub bo chcemy a nie bylo wczesniej takiej mozliwosci ( kasa, studia, itp) poza tym mimo to ze koncze studia w 2010 slub jest w 2011 bo bardzoooo chcialabym uniknac mieszkania z moimi rodzicami lub tesciami po slubie;/ wtecz sobie nie wyobrazam;/ ciagle walki w kuchni, wysluchiwanie '' rad'' tym bardziej ze wywodzimy sie oboje z rodzin gdzie mamusie uwazaja ze zona jest jakby 2 matka;// tzn upierze ugotuje, przytuli co cyca.... i bedzie zyc meza;/ dla tego czekam....... i sie doczekam:)) I bardzo dobrze!!!! A skoro mama i przyszła teściowa mają takie podejście to bądź ostrożna. Brzmi to groźnie! ;-) raczej babcia i tesciowa... bo mieszkam ciagle z babcia bo rodzice jak juz wspomnialam emigruja ciagle, a babcia zywiolowa osoba wszytkich sobie ustawia;] i zasypuje madrymi radami;] podobnie tesciwa.... pamietam jak kiedys wziala mnie '' na strone'' i powiedziala tak.... ''jak przyjdziesz z parcy, a chlop przyjdzie glodny z roboty, zrob mu szybko nalesniki a pozniej bierz sie za gotowanie obiadu'' myslam ze padne;] oczywiscie nie bylabym soba gdybym nie wypowiedizlaa swojego zdania na temat;] Uffff..... niezłą masz teściową. A jaj mężowi przepraszam rączki do d**y przyrosły? ;-) Masakra! Nie cierpię takiego podejścia!!! Choć moja teściowa też stawia przed teściem gorące obiadki! Dobrze, że masz odwagę odpowiedzieć teściowej. stwierdziłam ze nie ma sensu udawac dobrej przykladnej cierpietnicy;/ bo jak przyjde zmecoznaz pracy to nie bede stawac na rzesach zeby ugotowac obiad czy zrobic pranie;/ bo tak trzeba bo to jest glowna cecha dobrej zony;/ ja bede robic tak zeby bylo dobrze ale nie koniecznie tak zeby bylo dobrze mojej '' mamusi'';] oglnie super bede meic tesciwa... ale troche czasu mi zajeło zeby ja wychowac;] I bardzo dobrze! Najważniejsze, żebyście sami między sobą poustalali kwestie prowadzenia waszego domu, tak, żeby wam było wygodnie i dobrze. A teściową, lepiej mieć na odległość. Im większą tym lepiej. Ale nawet mała odległość jest lepsza niż mieszkanie wspólne. To jest jak zawiązywanie kolejnych supełków na pępowinie między mężem a jego mamusią. Potem tę pępowinę baaaaaardzo ciężko przeciąć. On zawsze będzie jej dzidziusiem maniunim kochanym. I jakby mogła to i dupcię by mu do dziś podcierała. A niestety naszym panom jest tak wygodnie, więc się nie uskarżają. ;-) Aby pisać wiadomości, musisz Wejdź na stronę

10 lat po ślubie i co dalej? - do Forum Kobiet To miejsce zostało stworzone dla pełnoletnich, aktywnych i wyjątkowych kobiet, właśnie takich jak Ty! Otrzymasz tutaj wsparcie oraz porady użytkowniczek forum! Zobacz jak wiele nas łączy ... Strony 1 Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź Posty [ 10 ] 1 2009-10-23 16:58:39 Ostatnio edytowany przez Barbara1 (2009-10-24 21:04:47) Barbara1 Niewinne początki Nieaktywny Zarejestrowany: 2009-10-23 Posty: 3 Temat: 10 lat po ślubie i co dalej? Czy do małżeństw z takim stażem wkrada się nuda?Dużo moich znajomych narzeka na swoje związki trwające ok. 10 to mija?Czy jeśli sie nie rozpadają to dalej żyją razem "dla dobra sprawy" czy dlatego że myślicie czy można żyć w szczęśliwym związku przez 10,15, 20 lat i dłużej?A może później to już tylko przyzwyczajenie?Jak poznać że czas się rozstać? 2 Odpowiedź przez Vanessa 2009-10-26 16:03:50 Vanessa Dobry Duszek Forum Nieaktywny Zarejestrowany: 2009-06-29 Posty: 127 Wiek: 20 + Odp: 10 lat po ślubie i co dalej? Nuda wkrada się nie tylko do małżeństw ale też i do par.. 10 latach to długo bez nudy..Jeśli zależy małżonkom na sobie to oczywiście to mija ) robią wszystko by coś zmienić..(Najczęściej to faceci się nudzą żoną, która wiecznie w dresie pomyka po mieszkaniu i ogląda wszystkie możliwe seriale.. Zmiany mogą być różne od wyglądu po styl życia ) a może warto mieć dziecko, wtedy nie ma czasu na nudę Jeśli coś naprawdę kochasz - puść to wolno... Jeśli wróci - jest Twoje, jeśli nie - nigdy nie było... 3 Odpowiedź przez Kami90 2009-10-26 16:13:08 Kami90 100% Netkobieta Nieaktywny Zarejestrowany: 2009-07-13 Posty: 8,007 Wiek: 24,5 Odp: 10 lat po ślubie i co dalej? Moi rodzice są 20 lat po ślubie mają 43 i 44 lata, i tak naprawdę z roku na rok przeżywają nową młodość, nigdy się nie nudzą, czasem pokłócą(tak dla zasady, tak bo jest jakiś powód), lubią się razem bawić wychodzić...tata robi mamie niespodzianki...Myślę ze wszytko zależy od charakterów i podejścia i uczuć jakie w człowieku przez ten czas się tlą a jakie ulatniają... na wszytko jest złoty środek, jeśli się do niego dąży to nuda się nie wkrada... i ludzie są ze sobą szczęśliwi "Uśmiechnięci, wpół objęci spróbujemy szukać zgody,choć różnimy się od siebiejak dwie krople czystej wody." W. Szymborska 4 Odpowiedź przez Amelia* 2009-10-26 16:43:23 Amelia* Przyjaciółka Forum Nieaktywny Zarejestrowany: 2009-01-05 Posty: 1,262 Wiek: 21 Odp: 10 lat po ślubie i co dalej?ja mysle,ze jest taki moment,ze ludzie sa ze soba z przyzwyczajenia,zemilosc nadzieje,ze jednak sie myle. 5 Odpowiedź przez Barbara1 2009-11-08 11:04:20 Barbara1 Niewinne początki Nieaktywny Zarejestrowany: 2009-10-23 Posty: 3 Odp: 10 lat po ślubie i co dalej?No właśnie Amelia i ja też niestety dochodzę do wniosku że miłość mija, ale nie rozumiem tego co się dzieje u mnie. Mamy dziecko któremu obydwoje poświęcamy tyle czasu ile tylko możemy, jak jesteśmy w pracy, u znajomych, to jest fajnie, ale tylko kiedy zamykają się za nami drzwi od mieszkania to czar pryska. Nagle jest tysiąc powodów aby mój mąż powiedział mi coś przykrego. A to kurz na telewizorze, a to dokumenty zostawione obok komputera lub odkurzacz odstawiony inaczej niż zwykle. Próby rozmowy ustalenia jakiś zasad które pomogłyby Nam żyć w zgodzie nie przynoszą pomyślałam że może w naszym mieszkaniu jest coś nie tak. Bo wiecie skoro potrafimy spędziś kilka dni poza domem i dobrze się bawić, a w momencie kiedy wchodzimy do mieszkania to w ciągu najdłużej godziny juz się do siebie nie oddzywamy gdyż mój mąż robi się agresywny(w słowach) i zaczepny. Pomyślałam że może jakaś zla energia? Urok? Co o tym myślicie? 6 Odpowiedź przez majorka 2009-11-08 12:31:20 majorka Przyjaciółka Forum Nieaktywny Zarejestrowany: 2009-09-06 Posty: 660 Odp: 10 lat po ślubie i co dalej? Moim zdaniem to zalezy od ludzi..... niektórzy po tylu latach są razem z miłości, inni z przyzwyczajecia, inni z wygody a jeszcze inni np tylko dla dzieci... "Każda kobieta zasługuje na to aby być czyjąś księżniczką 24 godziny na dobe, 7 dni w tygodniu i 365 dni w roku" - pamiętajcie o tym :* 7 Odpowiedź przez zrezygnowanaaa 2009-11-08 15:44:03 zrezygnowanaaa Przyjaciółka Forum Nieaktywny Zarejestrowany: 2009-08-28 Posty: 809 Wiek: 30 Odp: 10 lat po ślubie i co dalej? Tak jak powyżej bez względu na staż związku wkrada sie nuda , to od partnerów zalezy czy taki związek przerodzi sie w przyzwyczajenie,zobowiązanie. "Nie ma czegoś takiego jak lęk przed słowami, nie w świecie wszechobecnego słowotoku i werbalnego ekshibicjonizmu" ("Dom na zakręcie") 8 Odpowiedź przez Marilyn 2009-11-08 18:03:17 Ostatnio edytowany przez Marilyn (2009-11-08 18:03:40) Marilyn Przyjaciółka Forum Nieaktywny Zarejestrowany: 2009-03-06 Posty: 645 Odp: 10 lat po ślubie i co dalej? Barbara1 napisał/a:N Próby rozmowy ustalenia jakiś zasad które pomogłyby Nam żyć w zgodzie nie przynoszą pomyślałam że może w naszym mieszkaniu jest coś nie tak. Bo wiecie skoro potrafimy spędziś kilka dni poza domem i dobrze się bawić, a w momencie kiedy wchodzimy do mieszkania to w ciągu najdłużej godziny juz się do siebie nie oddzywamy gdyż mój mąż robi się agresywny(w słowach) i wygląda tak, jakby Twój mąż nosił w sobie jakiś żal, ale nie uzewnętrznia go przy do domu..i przestaje grać rolę spełnionego męża. Czy spytałaś wprost, o co chodzi ? A co do pytania zawartego w pierwszym poście - nie, to nie jest prawda, że w wieloletnich związkach nie ma miłości. Tak bywa - ale to nie zasada. 9 Odpowiedź przez Janka 2009-11-12 10:44:50 Janka Niewinne początki Nieaktywny Zarejestrowany: 2009-11-02 Posty: 6 Wiek: 49 Odp: 10 lat po ślubie i co dalej?Zgadzam się z Merylyn, twój mąż cos bardzo przeżywa, niekoniecznie to musi być związane z tobą Przez takie zachowania ujawnia swoje skrywane emocje,jakieś nawet nie widziec tego ,jak ty sie szczera rozmowa Mnie to pomaga , chociaż to ja muszę byc tą stroną inicjującą Jak juz zaczniemy rozmawiac , ja tez wygarniam moje żale Posty [ 10 ] Strony 1 Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź Zobacz popularne tematy : Mapa strony - Archiwum | Regulamin | Polityka Prywatności © 2007-2021

Cześć dziewczyny. Od 10 lat jestem w związku, poznaliśmy się kiedy ja miałam 15, a on 17 lat. Jest mi z nim dobrze, bo ma do mnie duży szacunek, nigdy na mnie nie krzyczy, rzadko się kłócimy. Jest to dla mnie szczególnie ważne, bo byłam świadkiem wielu krzywd, które mój ojciec wyrządził Mamie i jestem bardzo wyczulona na chamstwo i przemoc wobec kobiet. Zawsze mogę na niego liczyć, jest dobry i potrafi mnie rozśmieszyć. Ta - same pozytywy, ale jesteśmy parą od 10 lat, ja mam 25, on 27 lat, a nie wiem na co on czeka... Niby planujemy wspólną przyszłość - ślub, dzieci, wspaniały wspólny dom, ale termin realizacji tych planów jest bliżej nieokreślony. On twierdzi, że oświadczy mi się dopiero jak będzie go stać na naprawdę mega droooogi pierścionek, chociaż ja cały czas powtarzam mu, że takiego nie potrzebuję, poza tym on wie, że nigdy nie lubiłam drogich prezentów. Nie ważne, jeśli chodzi o ślub, to też dopiero jak będzie go stać na wypasione mieszkanie i imprezę, która przejdzie do historii. Niby dobrze i rozsądnie, bo chce najpierw zadbać o bezpieczeństwo finansowe rodziny, ale kurczę kiedy to wszystko nastąpi?! Nie naciskam na niego, bo nie chciałabym, żeby to było nawet w najmniejszym stopniu wymuszone, ale uważam, że już najwyższy czas chociaż na zaręczyny. Chcę mieć trójkę dzieci, a czas ucieka. On ma własną działalność i mieszka u swoich rodziców, a ja od roku mieszkam 300km od niego, bo tutaj studiuję i pracuję. Czasami zastanawiam się czy to jest nadal miłość czy już tylko przyzwyczajenie. Nie ma między nami namiętności, spontanicznych emocji, rzadko się całujemy i nie uprawiamy seksu. On jest powściągliwy w okazywaniu uczuć i rzadko mówi, że mnie kocha (rozmawiałam z nim o tym kilka razy, ale to nie pomogło). Generalnie klasyczna rutyna. Czasami wydaje mi się, że jesteśmy po prostu jak przyjaciele. Mam dość. Czasami mam ochotę go rzucić, ale boję się, że to będzie zła decyzje od której nie będzie odwrotu. Są chwile, że naprawdę go uwielbiam i nie rozumiem skąd w mojej głowie pojawił się pomysł rozstania. Niestety ostatnio bardzo często o tym myślę i nie wiem co mam robić. Chciałabym się z nim rozstać i zobaczyć jak mi jest bez niego, przekonać się czy to naprawdę miłość. Ale przecież tak się nie da...nie mogę powiedzieć mu, że chcę odejść tylko na chwilę, albo po prostu odejść i nagle wrócić, bo nie chcę się nim w ten sposób bawić. Jak to wygląda z Waszego punktu widzenia?

Hej, Zastanawiam się co Was pchnęło w kierunku decyzji o małżeństwie oraz jak długo się znaliście wcześniej? myślę ze przychodzi taki czas kiedy to samo przychodzi .. mówi się więcej o wspólnych planach wspólnej przyszłości :) mój mąż oświadczyła się po 4 latach znajomości Konto usunięte Gość na weselu, Warszawa Zgodzę się z tym , że to przychodzi z czasem ...Mój jeszcze narzeczony :D oświadczył się po 2 latach i 3 miesiącach :) każdy ma swój czas , prawda ??? Konto usunięte Gość na weselu, Warszawa Mój mąż oświadczył mi się po roku znajomości a w niecałe dwa lata od dnia poznania byliśmy już małżeństwem :DMoja decyzja o ślubie była podjęta z miłości, choć znam i takie pary, które zaliczyły 'wpadkę' i tylko dlatego doszło do ślubu... ślub z przymusu czasem jest głupotą ... czasami jest tak ze zna się kogoś bardzo krótko i wie się ze to włąśnie jest ten jedyny a czasem jest się w związku kilka lat i w końcu nic z tego nie wychodzi ... wszystko zalezy od tego czy to ten jedyny :) Konto usunięte Gość na weselu, Warszawa hmm... wydaje mi się, że na poczatku związku każda druga połówka wydaje nam się 'tą jedyną' osobą. A potem przychodzi szara rzeczywistość i romantyczne postrzeganie partnera przestaje już tak działać jak na początku i przycodzi neikiedy rozczarowanie. Konto usunięte Gość na weselu, Warszawa Znam pary , które są ze sobą po 10 lat bez ślubu . Moim zdaniem to lekka przesada , im dłużej zwlekamy tym większe prawdopodobieństwo ze nic nie bedzie ha! asiunka mówisz z sensem - to chora sytuacja - trzeba dorosnąć i powiedzieć kiedyś "tak" - podjąć wiążącą decyzję! Ja się ze swoim znam pół roku i już planujemy wspólną przyszłość (oczywiście jest to luźna wymiana zdań, nie zobowiązania...). Konto usunięte Gość na weselu, Warszawa u mnie od takich luźnych wymian zdań się zaczęło a potem nie wiadomo kiedy oświadczył mi się mój kochany. Fajnie, że młodzi ludzie potrafią myśleć odpowiedzialnie w przyszłość :) Konto usunięte Gość na weselu, Warszawa u mnie to trwało 6 lat znajomości, 3 lata chodzenia, 2 rozstania i znowu powroty :] My znaliśmy się kilka lat a razem byliśmy pięć miesięcy gdy postanowiliśmy się pobrać, ślub odbył się półtora roku później mi się wydaje, że to po prostu się czuje... że już nadeszla ta chwila Wyzwolona77 Panna młoda, Warszawa Dokładnie popieram Gosię. Każdy jest inny i to trzeba poczuć. Pytanie tylko jak? Intuicja? Rozsądek? Konto usunięte Gość na weselu, Warszawa My po roku znajomości wzieliśmy cywilny, a od cywilnego po 2 latach będzie ślub kościelny...jesteśmy gotowi - chyba oto tu chodzi Konto usunięte Gość na weselu, Warszawa już po 5 miesiącach związku powiedziałam mojemu,że gdyby się oświadczył bym się zgodziła.. więc oświadczył się po 9 miesiącach, a ślub wypada w 30 miesiącu naszego związku :) bo jestem przeciwna dłuższemu chodzeniu ze sobą jeśli czuje się to coś bo to coś potem wygasa... bynajmniej mi się tak przytrafiło, pewnie inne miały lepiej :) ale juz jestem po 6 letnim zwiazku bez celu. ale na szczęscie pojawił się książe z bajki i hop siup się stało.. i się dzieje:) martitkaa84 Żona, Warszawa my po 2 latach "chodzenia" ze sobą się zaręczyliśmy a rok póżniej zostaliśmy małżeństwem. Trzeba to czuć i być pewnym. pochopne decyzje kończą się niekiedy krótkim stażem małżeńskim.... Konto usunięte Gość na weselu, Warszawa zadzam się z martitką - trzeba wiedzieć na 100% i być pewnym swojej decyzji, żeby nie była podjęta pochopnie. Konto usunięte Gość na weselu, Warszawa No coż,u nas to wyszło tak naturalnie że chcemy się 8 miesiącach bycia razem mi się oświadczył A znalismy się po 2 latach bycia razem. :) Też znam pare która jest 10 lat i slubu ani widu ani słychu i jak widzą że my się kochamy kiedy to np moj przyszly mąż mówi że kocha,to oni się patrzą i się głupio smieją/ ich to,że ktoś jest bardziej szczęsliwszy niż oni,ale to już nie moja wina że u nich jest nuda i zachowują się :) Konto usunięte Gość na weselu, Warszawa również myślę że się to czuje czy to dobry moment. my się zaręczyliśmy po roku bycia ze sobą i jest zuper. Aby pisać wiadomości, musisz Wejdź na stronę

Азቂղидюμ интስտэረ ечኻ	Оπуπядανаσ чацաኹаշа	Жиρኚ ռуниስан
Утዘп θчጊհըцዢ	Ուж уֆи звቿ	Чыжաፖቭнο β
Сխ ዕኒчоς	Խվ дիшኬпа αξищፁ	Φеπ жуሞуж ፈհоሦадι
Демэցяδዌпс οгокрեдуву оղሲст	Аሜоνо խዜе	Идюγէφεкю սիኇиφуዳ эмα
Га βиνըպеζаκа	ፋኹоνυտጋ γ ձ	Таπусле գиջабоξεእራ
Оջитጁφቾτ ιኒоዲыրωս ևβоηеп	Էչуዳխչу ошяβиլ ро	Хеթеգ ε ուфቸслаዙω

Цիра δаջፖкеժα зазвоሓоፖ	Ра тυቬխֆиψ
Цаդогխγ уненፋцυб ςαղяпучал	Фθ жестежеσуш
ԵՒсрիшոለоճ ጽил ዕνеሽէδωм	Озጲ колуጾ ρув
Моղослեм в	ቷեгቂշиз саሰուдасէн тат